Net Sounds

Boxen

2008-06-11T21:54:00.002+02:00

Ik al aardig wat boxen in mijn collectie. Onlangs kwamen daar twee mooie exemplaren bij: die van wijlen Mickey Newbury (die ik gewoon via zijn website bestelde) en die van Paul Simon (via mijn favoriete koopsite Play.com). (Jammer alleen dat die laatste in Nederland is als ik uitgerekend bij het concert van Leonard Cohen in Amsterdam ben, maar dat zijde.)

My Morning Jacket en Fleet Foxes

2008-06-11T21:53:00.003+02:00

Twee bands die heel hip zijn momenteel: My Morning Jacket en Fleet Foxes. Beide cd's hebben een prettig prijsje bij CD WOW! Ik heb al wat gehoord en zowel My Morning Jacket als Fleet Foxes zijn kandidaten voor mijn eindejaarslijstje 2008.

Play.com

2008-06-11T21:53:00.001+02:00

Bij Play.com zijn nu heel veel cd's voor 4 euro 49 in de aanbieding. Ik kocht o.a. een aantal remasters van Fairport Convention en Sandy Denny, alsmede nog wat ontbrekende cd's van Loretta Lynn, Lee Dorsey, Nirvana (in de categorie 2 voor 15 euro), Steve Earle en Bob Dylan (natuurlijk Bob Dylan!).

Willie Nelson

2008-04-22T10:46:00.002+02:00

Hij weet van geen ophouden. 30 april wordt Willie Nelson 75, maar geen grijze haar op zijn hoofd die denkt aan stoppen. Hij gaat onverstoord door met platen maken en optreden, zoals het eigenwijze en taaie countryoutlaws betaamt. [Volledige concertbespreking]

Blue Highways

2008-04-22T09:45:00.002+02:00

Knap dat zonder noemswaardige publiciteit en zonder echte publiektrekkers een festival als dit nog behoorlijk wat belangstellenden op de been krijgt. Zeker 1500 mensen vinden de weg naar Leidsche Rijn, tijdelijke uitwijklocatie van Vredenburg en voormalig Pepsi Stage. Van half vier 's middags tot iets voor middernacht vormt de Utrechtse locatie het strijdtoneel voor de negende editie van Blue Highways. Jammer dat je voor een hapje eten bent aangewezen op een ranzige snackcaravan die buiten in de kou staat. Sommigen laten een pizzakoerier uitrukken. Een andere noodvoorziening en bron van ergernis is de rumoerige foyer. [Volledige concertbespreking]

Roskilde is overleven

2008-04-20T13:07:00.004+02:00

Roskilde staat op nummer 2 in mijn Top Tien van de Beste Festivals. (Aan het intieme Airwaves in IJsland kan nog geen enkel festival tippen.) Dit jaar reis voor de achtste keer naar het Deense plaatsje, waar altijd een soort van onverklaarbare magie in de lucht hangt. Daarnaast is Roskilde niet alleen een festival wat je moet beleven, maar vooral moet zien te overleven. Het programma van 2008 wordt waarschijnlijk het beste ooit, met o.a. favorieten als Neil Young, Band of Horses, Bonnie 'Prince Billy', Duffy, José González, Mugison, Radiohead, Seasick Steve (!), Sunburned Hand of the Man en Tokyo Police Club, die ik onlangs nog op SXSW zag.

Sfeervolle Simone White in vuilniszak

2008-04-20T13:01:00.003+02:00

In Lantaren/Venster gaat het er stilletjes aan toe bij de spookachtige en zéér aparte americana van het excentrieke duo Thinguma*jigSaw. Ieder stuitererend plastic bekertje of kuchje in de zaal klinkt als een bulderend kanon. Zingende zaag, gepingel op banjo en een piephoog stemmetje zijn enkele smaakmakers. Voor wie Thinguma*jigSaw te vreemd vindt, is er nog altijd Simon 'Beep Beep Song' White. In een afschuwelijke grijze jurk en met een treurig gezicht zingt Simone White voor slechts een handjevol zitvolk. Hoewel ze nergens verrast of een tikje sneller schakelt, zorgt de kabbelende folk voor enkele fraaie sfeermomenten. Maar wie zich naar een heel andere dimensie wil laten transporteren, zit pas echt goed bij Peter Broderick. In het dagelijks leven is hij violist bij folkgroep Horse Feather en werkt hij onder meer met Efterklang en M. Ward. Alleskunner Broderick blijkt een ware virtuoos en creëert ronduit betoverende muziek met viool, piano, zang en samples. Samen met Mariee Sioux op vrijdag is hij toch wel een ware openbaring van dit tweedaagse muziekfeestje. [Volledige concertbespreking]

Indianenmagie van Mariee Sioux

2008-04-20T12:56:00.005+02:00

Al edities lang staan er op het Rotterdamse festival singer-songwriters die de Amerikaanse folkmuziektraditie in ere houden, waaronder invloedrijke veteraanmuzikanten als Vashti Bunyan en Michael Hurley. En hoewel ze nog aan een vervolg van haar debuut The Pirate's Gospel uit 2006 werkt, hoort ook Alela Diane nu al bij de belangrijkste vertegenwoordigers van stille luistermuziek. In een volle schouwburg staat zij te midden van vader Tom en singer-songwriters Matt Bauer en de Mariee Sioux. Laatstgenoemde ziet er uit als een soort kruising tussen het zusje van Hiawatha en de jonge folkzangeres Joan Baez. Later die avond overtreft Mariee Sioux met magische keeloefeningen en spirituele songs het mooie, maar toch ook net iets te keurige optreden van Alela Diane. Wat eerder die avond de klungelende Jana Hunter niet lukt, bereikt Mariee Sioux wel: de aandacht vasthouden van een bomvolle zaal. Bij Hunter staan er op het laatst nog maar vijf mensen te luisteren naar een hemeltergende uitvoering van Neil Youngs 'Only Love Can Break Your Heart'. Even lijkt het erop als men bij de voorronde van Idols terecht is gekomen. [Volledige concertbespreking]

Mariee Sioux

2008-04-12T14:24:00.000+02:00

Boodschappenlijstje Motel Mozaïque

2008-04-11T11:10:00.002+02:00

Vrijdag: Alela Diane, Jana Hunter, Mariee Sioux en Low of Holy Fuck.
Zaterdag: Noah and the Whale, Tinguma * Jigsaw, Simone White of Yura Yura Teikoku en The Gutter Twins.

Phosphorescent

2008-04-09T20:44:00.001+02:00

Willie Nelson

2008-04-09T20:43:00.000+02:00

Wie begin 2007 present was bij zijn fenomenale optreden in Paradiso zal beamen dat Willie Nelson nog lang niet toe is aan een plekje achter de spreekwoordelijke geraniums. Integendeel. De dik zeventigjarige countryoutlaw is nog altijd een druk baasje en loopt bijna over van bezieling en productiviteit. [Volledige albumbespreking]

The Brew

2008-04-09T20:42:00.001+02:00

Meteen is duidelijk dat de jonge snaken van The Brew er veel zin in hebben. Het Engelse drietal heeft wel energie in huis. Dat er maar 25 toeschouwers zijn, lijkt hen verder weinig te deren. De kleine zaal van Waterfront is zojuist verbouwd en The Brew is van plan om de hele tent opnieuw af te breken. [Volledige concertbespreking]

Fame

2008-03-29T13:22:00.001+01:00

Boxenavond bij Fame. Al ruim een uur voor de speciale openingstijd van 20.00 uur wacht men in de regen, om precies op tijd toe te happen. Dat wachten blijkt geen overbodige luxe: sommige boxen zijn al binnen 10 minuten uitverkocht, zoals The Definitive Otis Redding, die ook ik op mijn lijstje heb staan. Helaas blijk ik net te laat voor Otis en Simon & Garfunkel. Wel pak ik 7-delige boxset van Roy Orbison uit het rek met enkele normaliter peperdure Bear Family-boxen. Zeker twee jaloerse mannen blijven me de rest van de avond achtervolgen, maar voor 55 euro haal ik zo’n prachtexemplaar niet uit mijn boodschapjemandje. Even getwijfeld over een soortgelijke box met Chet Atkins, maar na een paar minuten verdwijnt de box al in een ander mandje. Ik houd het ver netjes: een grote box met alles Split Enz, twee redelijk bescheiden boxen van Sam Cooke en Miles Davis (The Jack Johnson Sessions), een vrij nieuwe box met New Orleans-muziek en natuurlijk alle albums die Johnny Cash voor Sun uitbracht in een kartonnen omhulsel. Ik kan me herinneren dat ik wel eens met meer de deur ben uitgelopen, maar ik ben nu eenmaal iets selectiever geworden.

SXSW: Duffy is perfect

2008-03-22T10:00:00.002+01:00

Iedere ruimte doet tijdens SXSW dienst als podium. Zo ook de achtertuin van de French Legation, een villa waar de vertegenwoordiger van Frankrijk woonde in de tijd dat Texas nog een republiek was. Hier spelen 's middags een stuk of tien bands, waaronder grootheden als J. Mascis (Dinosaur Jr.) en Thurston Moore (Sonic Youth) en beloftes als Noah and The Whale en Laura Marling. Ook het Britse Lightspeed Champion is van de partij en geeft een akoestisch optreden. Het publiek ontvangt hun vrolijk kabbelende indiepop, die goed in elkaar zit, met veel enthousiasme. Sons and Daughters maakt met matige uitgevoerde en totaal misplaatste garagerock abrupt een eind aan de reeks van rustige concerten. Jammer want het was zo'n relaxed feest. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Hete zomernacht in Texas

2008-03-22T09:56:00.002+01:00

Op de heetste avond van het jaar speelt de allerheetste band van het moment in Antone's. De stoep ziet zwart van de mensen en de portier van de befaamde bluesclub overweegt 911 te bellen. Hoewel Amerikanen doorgaans netjes in de rij wachten, ontstaan nu benauwde situaties op 5th Street. Drie uur wachten om vanuit de deuropening een glimp op te vangen van het bewierookte Vampire Weekend [foto boven] lijkt de normaalste zaak van de wereld. Alleen acteur Steve Buscemi mag zo doorlopen. De bandleden van Vampire Weekend blijven relaxed onder alle aandacht en verkeerchaos. In het sfeervolle Antone's werken de vier jongemannen uit New York zich in het zweet. Meteen valt op dat deze populaire band kiest voor een sobere aanpak, zonder Afrikaanse invloeden waarover de muziekpers rept. Live wordt duidelijk dat Vampire Weekend eerder in de voetsporen treedt van hippe gitaarbands als The Strokes en Franz Ferdinand. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Sombermannen en vredesduiven

2008-03-22T09:53:00.001+01:00

Het tuinfeestje van label Secretly Canadian lijkt aanvankelijk een samenspanning tussen sombermannen en nihilistische gitaarrockers, totdat een Scandinavische singer-songwriter roet in het eten gooit met aandoenlijke knuffelpop. Hoewel het gros van de Amerikanen niet eens zijn geboorteland Zweden op de kaart kan aanwijzen, planten drommen meisjes zich rond het buitenpodium van Mohawk, om de vriendelijke Jens Lekman van dichtbij te bewonderen. Je zou denken dat zijn frivole handgebaren, iele keelgeluiden en schattige popliedjes stoere mannen verjagen. Niets is minder waar: ook getatoeëerd, behaard en nors kijkend volk danst even liefelijk op Lekmans mierzoete muziek. Je kan alleen vraagtekens zitten bij die ietwat overdreven, bijna kerkelijke blijdschap die constant aanwezig is. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Austin bruist

2008-03-22T09:49:00.002+01:00

Met meer dan 1.500 bands verspreid over zeventig podia is South by Southwest (SXSW) in Austin, Texas het grootste muziekfestival ter wereld. Het uitstippelen van je muziekroute is bijna een onmogelijke opgave. En alsof 1.500 bands in vijf dagen niet genoeg is, zijn er voorafgaand aan SXSW nog tal van optredens. Zo kan je in Nuno's, gelegen op 6th Street, iedere avond de 94-jarige blueslegende Pinetop Perkins aan het werk zien. Op een willekeurig ander moment sta je oog in oog met countrybands als Two Cow Garage en The Drams. [Volledige festivalbespreking]

R.E.M.

2008-03-13T21:59:00.002+01:00

Jammer dat het druk was bij de showcase van R.E.M., zodat een aanzienlijk aantal mensen niet naar binnen kan. Ik mag niet klagen. Even voor de hectische taferelen rondom de bands uit Georgia zie ik Van the Man nummers spelen van zijn nieuwe album Keep It Simple. Hoewel de beste man natuurlijk weer eens strontchagrijnig is en nu zelfs band en publiek afsnauwt, is dit intieme concertje absoluut de moeite waard. Nieuwe bandjes ontdek ik ook op SXSW, zoals Deer Tick en Dub Trio. Weinig zin alleen om achter mijn laptop te kruipen. In Austin is het aangename 25 graden en de muziek roept wederom. Vanavond ben ik bij de showcase van Secretly Canadian.

Pinetop Perkins

2008-03-12T00:46:00.003+01:00

Zomaar een maandagavond in Austin, TX: ik loop een blueskroeg binnen en zie daar Pinetop Perkins zitten. Een paar uur later loopt de blueslegende, met wandelstok en oversized cowboyhoed, richting een piano. De band Crazy Sun begeleidt de 94-jarige knakker. Samen spelen ze de sterren van de Texaanse hemel. Na een lange reis, die mij naar grote steden als El Paso en Houston en piepkleine dorpjes als Seymour, Texas en Archer, Texas bracht, voel ik me weer helemaal thuis in muziekstad Austin. En het festival begint morgen pas!

Texas Top 10

2008-02-29T14:14:00.003+01:00

Om alvast een beetje in de stemming te komen voor mijn reisje naar Texas: tien favoriete cd’s waarop het Texas-gevoel, wat dat ook precies moge wezen, wordt bezongen.
1. Willis Alan Ramsey – Willis Alan Ramsey
2. Live at Gruene Hall – Jerry Jeff Walker
3. Diamonds & Dirt – Rodney Crowell
4. Old Five and Dimers Like Me – Billy Joe Shaver
5. Old No. 1 – Guy Clark
6. Live from the Old Quarter (Houston, TX) - Townes van Zandt
7. Honky Tonk Masquerade – Joe Ely
8. Songbird – Willie Nelson
9. Texas Flood – Stevie Ray Vaughan
10. Honky Tonk Heroes – Waylon Jennings

Dag voor de vliegreis

2008-02-29T13:27:00.005+01:00

Toch een heel rare gedachte: dat je zondag ineens wakker wordt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, de zon op ziet komen en iedereen Engels praat met een Amerikaans accent. Nog vreemder: dat je kan verlangen naar die rijen ranzige Donuts die altijd uitgestald liggen in de lobby van een vervallen motel. Of naar die asociaal grote wagens van het merk Dodge, waarin veelal gezellige Amerikaanse families over gigantische interstates rijden. De omweg die we nemen van Houston naar de Texaanse hoofstad Austin, om daar het uitputtende en vijfdaagse SXSW-festival te bezoeken, brengt ons hopelijk langs ufoparadijs Roswell in New Mexico en Archer in Texas, bekend van de voortreffelijke film The Last Picture Show. Ook het stadje Abilene staat hoog op het verlanglijstje, natuurlijk vanwege het gelijknamige countrynummer: "Abilene, Abilene / Prettiest town I ever seen / Folks down there don't treat you mean / In Abilene, my Abilene." Reisgenoot Jelle S. (geen familie van Bruno S.) houdt ook een weblog bij. "I've gone to look for America," om met Paul Simon te spreken. Vanaf nu is dit muziekweblog even een reisdagboek.

Gary Louris

2008-02-25T19:06:00.001+01:00

Als voormalig zanger van The Jayhawks staat Gary Louris er ineens alleen voor. Het goede nieuws is meteen ook het slechte nieuws: dat Vagabonds geen grote omslag is geworden. Evenmin kan je zeggen dat Louris om vrienden verlegen zit. Harmonieuze countryrock in je eentje werkt natuurlijk niet. En daarom komen veel bevriende collega's, onder wie Chris Robison van The Black Crowes, Susanna Hoffs van de Bangles en Jenny Lewis, om het hoekje kijken. Een gezellig familiespelletje zou dan ook het herkennen van bekende stemmen op de eerste soloplaat van Louris kunnen zijn. [Volledige albumrecensie]

The Bean Pickers Union

2008-02-25T10:40:00.004+01:00

Niet dat er geen andere muzikanten meespelen of dat dit een kale cd is, maar The Bean Pickers Union is toch vooral singer-songwriter Chuck Melchin uit Boston. Hij is de hoofdverantwoordelijke voor zowel de lichtjes countrygeoriënteerde muziek als de intellectuele songteksten van de overtuigende cd Potlatch. Deze band maakt muziek in de voetsporen van Richmond Fontaine. [Volledige albumbespreking]

Kilkenny

2008-02-20T20:11:00.001+01:00

CHUCK PROPHET, TIFT MERRITT, FRED EAGLESMITH, TIM O'BRIEN, CHATHAM COUNTY LINE, MALCOLM HOLCOMBE, EILEN JEWELL, MARTHA SCANLAN, TOM FUN ORCHESTRA, HILLBILLY CASINO, BASKERY, SAM BAKER

Nels Andrews

2008-02-20T20:05:00.004+01:00

Het aangenaam verrassende debuut van Nels Andrews, Sunday Shoes geheten, is alweer een dikke drie jaar geleden in eigen beheer uitgebracht. Op die cd werkt hij met heel interessante muzikanten, waaronder Vic Chesnutts gitaarspeler Jeffery Richard en Brett Sparks van de Handsome Family. Jubelende plaatbesprekingen vanuit de hele wereld zorgen ervoor dat de voormalig timmerman uit New Mexico ook in de rest van de Verenigde Staten en in Europa op tournee kan gaan. Voor de tweede plaat, Off Track Betting genaamd, kan men de stroom lofbetuigingen rond Sunday Shoes er weer eens bij pakken. Hoewel de aanpak van dit album in zekere zin vergelijkbaar is met die van zijn debuutplaat, lijkt de band rondom Andrews totaal veranderd. [Volledige albumbespreking]

American Music Club

2008-02-17T14:36:00.002+01:00

Met veel populairdere bands als R.E.M. en The Smiths behoort American Music Club zonder meer thuis in het rijtje makers van de somberste muziek uit de jaren tachtig en negentig. Al bijna dertig jaar stimuleert het gezelschap rondom de stronteigenwijze zanger en gitarist Mark Eitzel de verkoop van antidepressiva als weinig andere bands. [Volledige concertbespreking]

Jim Lauderdale

2008-02-12T21:37:00.000+01:00

Countryliefhebbers kennen Jim Lauderdale al langer. De beste man brengt sneller platen uit dan wij kunnen recenseren. En dan ziet onze vriend nog tijd om een droomband bij elkaar te scharrelen. In The Dream Players treft men legendarische Elvis Presley-gitarist James Burton aan, naast andere oudjes als E Street Band-bassist Gary Tallent, Flying Burrito Brother Al Perkins, Elvis-drummer Ron Rutt en pianist Glen D. Hardin (ook Elvis en Roy Orbison). En als dat niet genoeg is, voegt hij een zangkoortje toe, waarin Emmylou Harris en Buddy Miller zingen. Nogal wiedes dat Honey Songs van Jim Lauderdale een goeie cd is!

Punch Brothers

2008-02-12T20:52:00.000+01:00

Belangrijkste man van de Punch Brothers, die hun groepsnaam danken aan een kort verhaal van Mark Twain, is toch wel alleskunner Chris Eldrige. Wie een beetje in bluegrass thuis is, weet dat Chris als rijpe tiener al in Nickel Creek speelde. Traditionele countrymuziek is ook het voornaamste ingrediënt van dit debuutalbum van de Punch Brothers, dat eigenlijk vooral draait rond een ambitieuze en uit maar liefst vier delen bestaande compositie, genaamd 'The Blind Leaving the Blind'. Temidden van deze frisse schoonheid aan akoestische instrumentaria schittert de intens melancholische, harmonieuze en heerlijk droevige zangstem van groepsleider Chris Eldrige nog het meest.

Gallon Drunk

2008-02-12T20:26:00.000+01:00

Vijf jaar lang hebben wij, fans van Gallon Drunk, drooggestaan. Godzijdank hebben we in de aanloop naar deze grandioze comeback kunnen genieten van heruitgaven. Wie naar het nieuwe album The Rotten Mile luistert, krijgt niet gelijk de indruk dat dit brutale bandje is weggeweest. Frontman James Johnston en kompanen geven vol gas, alsof de duvel in de harige nekken van dit Engelse straattuig hijgt. Dit is heerlijke ranzige gitaarrock waarbij je als luisteraar alle kanten op wordt geduwd. Met zware toeters en blazers in de verte krijgt Gallon Drunk iets onheilspellends. Duidelijk is wel dat dit niet voor watjes is.

Jason Kleinberg

2008-02-12T19:26:00.000+01:00

The Mountain Goats

2008-02-12T19:16:00.000+01:00

Ruim 10 jaar maakt beroepstreurwilg John Darnielle onder de illustere band naam The Mountain Goats venijnige folkmuziek. Hoewel een groot aantal van de songs ditmaal door slasherfilms en soortgelijke duistere pulp is geïnspireerd, gaat Heretic Pride vooral verder waar rijkelijk gearrangeerde indiepopalbums als The Sunset Tree en het veelzeggend getitelde Get Lonely ophouden. Wie het uitgeklede en flink rammelende werk van weleer wil horen, komt slechts aan zijn trekken met het vanuit de tenen gezongen ‘So Desperate’. Maar wie hier door de strijkorkestjes heen prikt, begrijpt snel dat John Darnielle nog steeds een briljante songschrijver is, uniek in zijn soort.

SXSW '08

2008-02-09T10:05:00.000+01:00

Billy Bragg (London UK)
Tom Brosseau (Los Angeles CA)
Centro-matic (Denton TX)
The Felice Brothers (The Catskills NY)
Malcolm Holcombe (Asheville NC)
Jim James (Louisville KY)
Mark Kozelek (San Francisco CA)
Jimmy LaFave (Austin TX)
Jens Lekman (Gothenburg SWEDEN)
The Lemonheads (New York NY)
Jeffrey Lewis (New York NY)
Lucero (Memphis TN)
Eleni Mandell (Los Angeles CA)
My Morning Jacket (Louisville KY)
Silje Nes (Bergen NORWAY)
NQ Arbuckle (Toronto ON)
Dolly Parton (Sevierville TN)
Phosphorescent (Brooklyn NY)
Radar Bros. (Los Angeles CA)
R.E.M. (Athens GA)
Justin Rutledge (Toronto ON)
The Strugglers (Chapel Hill NC)
Sunburned Hand of the Man (Boston MA)
Two Gallants (San Francisco CA)
Andre Williams (Chicago IL)

Silje Nes

2008-02-08T12:54:00.000+01:00

Sprakeloos na het horen en zien van zoveel schoonheid kan ik nog slechts citeren wat er op de website staat: "Following the successful release earlier this year of her debut album, Ames Room, as well as some great recent live shows, we are pleased to announce the release of this digital-only EP from Norwegian singer-songwriter / multi-instrumentalist, Silje Nes. Headed by Ames Room - one of the album’s standout songs - the EP also features three exclusive, previously unreleased tracks, all created in the same period as the album."

Hayden

2008-02-08T12:04:00.001+01:00

At the Close of Every Day

2008-02-08T10:29:00.000+01:00

Er zijn van die bandjes die je eigenlijk meteen in je armen wil sluiten. Neem nou At the Close of Every Day. Alleen al die onhandige, maar liefdevolle verpakking van hun nieuwe en langverwachte cd Troostprijs moet haast wel iets losmaken. Zorg dan ook dat je meteen de gelimiteerde editie te pakken krijgt. En ondanks dat de titel in het Nederlands is, betreft Troostprijs de eerste volwaardige cd in (nog altijd gebrekkig) Engels. Het geluid van dit oer-Hollandse gezelschap kenmerkt zich nog immer door een sfeervol klankentapijt, waarbij de tekortkomingen in zang weer ruimschoots worden gecompenseerd door een eigenzinnige aanpak.

Promise and the Monster

2008-02-08T10:10:00.000+01:00

Wat een pech dat Promise and the Monster uit Stockholm niet kwam opdagen op Eurosonic. De Zweedse zangeres creëert met haar breekbare en in eeuwenoude tradities gewortelde folksongs een oase van rust. In Groningen was men nu overgeleverd aan teveel hapklare jazzpop en gitaarrockers met foeilelijke kapsels. Aan de andere kant rijst ons de vraag wat er nog van het bloedmooie album Transparent Knives overeind blijft staan in een zaal vol brallend festivalvolk. Gelukkig heb je daar in de huiskamer geen last van. Met de lichten gedimd en de geur van wierrook kom je al snel in sprookjesachtige sferen terecht.

North Mississippi Allstars

2008-02-08T09:52:00.001+01:00

Je zou ze bijna vergeten: broertjes Dickinson, zonen van legendarische producer Jim Dickinson. Debuut van North Mississippi Allstars werd nog bejubeld door pers. Daarna sprak niemand nog over ze. Onterecht, zo blijkt nu. De cd Hernando staat nogmaals bomvol met frisse bluesrock. Goed nieuws is ook dat de band uit Hernando (Mississippi) op SXSW '08 staat.

Steve Earle

2008-02-08T09:38:00.000+01:00

De verwachtingen zijn hoog gespannen voor dit optreden. Alweer drie jaar geleden is het dat hardcore troubadour Steve Earle op een Nederlands podium stond. Intussen is er wel het een en ander veranderd. Zo heeft Steve Earle countrystad Nashville verruild voor het trendy New York en is hij voor de zevende keer in het huwelijksbootje gestapt. [Volledige concertbespreking]

Eerste namen Primavera

2008-02-08T09:30:00.000+01:00

PORTISHEAD, MISSION OF BURMA, LES SAVY FAV, OKKERVIL RIVER, ERIC'S TRIP, MODEL 500, SILVER JEWS, CLIPSE, SIX ORGANS OF ADMITTANCE, SCOUT NIBLETT, PISSED JEANS, DEERHUNTER, SHIPPING NEWS, EDAN & MC DAGHA, HOLLY GOLIGHTLY & THE BROKEOFFS, THE FELICE BROTHERS, MV & EE WITH THE GOLDEN ROAD, FUCK BUTTONS, MAN MAN.

The Legendary Stardust Cowboy

2008-01-26T18:20:00.000+01:00

Je moet wel van goeden huize komen als je al sinds 1968 dezelfde grap weet te vertellen. Norman Carl Odam, alias The Legendary Stardust Cowboy, alias The Ledge, komt uit Lubbock (Texas), de stad van Buddy Holly. Hij houdt er al sinds mensenheugenis een dubieuze status als talentloos cultidool op na. The Legendary Stardust Cowboy is een cowboy van een andere planeet. [Volledige concertbespreking]

The Magnetic Fields

2008-01-22T19:03:00.000+01:00

Sommige concerten lijken een eeuwigheid geleden. Een van de meest bizarre, maar tegelijkertijd ook ontroerendste festivaloptredens waar ik bij was: Magnetic Fields op een zonnige ochtend op het Deense Roskilde Festival. Het is de enige keer dat ik de band, die niet zo gek veel live speelt, op een podium zag, nota bene op een immens festival. Een sikkeneurige zanger, die niet wil dat het publiek meeklapt, en een wat melig, plompverloren meisjesmeisje. De Magnetic Fields volgen is tamelijk lastig, om allerlei redenen. Daarom ben ik aangenaam verrast met de nieuwe plaat: Distortion.

Band of Horses

2008-01-21T18:08:00.000+01:00

Soms mis zelfs ik iets. Maar als ene Hank Williams bijna 40 jaar na zijn dood pas in huize Midnight Cowboy arriveert, dan mag de Band of Horses nog enigszins van geluk spreken. Om maar eens met een akelig cliché te eindigen: beter laat dan nooit!

Surface Noise en Politics

2008-01-15T18:42:00.000+01:00

Zo vroeg in het jaar is het nog lastig om aan te geven wat 2008 nou precies gaat brengen. Maar wie even in programmaboekjes van toonaangevende festivals als het Groningse Noorderslag en het Amerikaanse SXSW spiekt, weet vrij snel dat gitaarrock weer helemaal terug is. En dan is er nog die stroom bands uit de jaren negentig, zoals Black Crowes en The Breeders, die in 2008 allemaal glashard terugkomen. De Rotterdamse bands Surface Noise en Politics geven alvast een voorproefje. [Volledige concertrecensie]

T-99 en Charley Cruz

2008-01-12T14:41:00.000+01:00

Het kan zomaar gebeuren dat alles samenkomt op een grijze en natte donderdag, in het drukke hartje van Den Haag. In de kleine zaal van Het Paard schuilen veel mensen voor de regen en krijgen zodoende een mooie avond. [Volledige concertbespreking]

Joan Baez

2008-01-12T14:16:00.000+01:00

Vrouwen. Ik heb er wel iets mee. Zolang ze maar lekker treurig klinken. Neem nou Joni Mitchell. Blue is de perfecte liefdesverdrietplaat. Fascinerend is ook dat ze haar persoonlijke leed in het decor van de oorlog in Vietnam weet te plaatsen. In die roerige tijd zijn veel mooie cd’s verschenen. Hoewel ze totaal niet mijn type is en ik niet zonodig alles van haar moet hebben, houd ik ook erg van Joan Baez. Haar eerste plaat Diamonds & Rust verscheen een paar jaar later en telt voornamelijk opvallende covers, zoals ‘Fountain of Sorrow’ van Jackson Browne, de echtscheidingballade ‘Simple Twist of Fate’ van haar vriendje Bob Dylan en ‘Hello in There’ van de onvolprezen countryzanger John Prine. Diamonds & Rust is enerzijds een opmerkelijk conservatieve folkplaat. Maar de (jazz)muzikanten die op deze plaat meespelen en de onwaarschijnlijk mooie zangstem van Joan maken het verschil. Diamonds & Rust is wat je noemt een tijdloze plaat.

R.E.M.

2008-01-06T09:57:00.001+01:00

Een ander album waar ik in 2008 naar uitkijk, is Accelerate van een heel oude jeugdliefde, R.E.M. genaamd. Inmiddels is R.E.M. wel een band van formaat, hoewel de band uit Athens vooral in eigen land op retour is. Laatste paar albums stellen niet veel voor. Als ik heel eerlijk ben, vind ik Green de afsluiter van een creatieve periode en zijn enkel albums als Automatic for the People en - in minder mate - Up slechts stuiptrekkingen. Maar, vergevingsgezind als ik ben, geef ik mijn jeugdliefde graag nog een kansje: R.E.M. ga ik live zien in maart, op SXSW.

Radar Brothers

2008-01-05T11:42:00.000+01:00

De eerste plaat van 2008 waar ik echt naar uitkijk, is toch wel Auditorium van de Radar Brothers. Een voorproefje, genaamd 'Warm Rising Sons', is alvast te downloaden. Erg prettig nieuws is ook dat de groep uit Los Angeles dit jaar op SXSW speelt.

Kim Richey

2007-12-29T08:35:00.000+01:00

Rise uit 2002 is het doorbraakalbum van Kim Richey. Dat de opvolger, Chinese Boxes getiteld, nu pas verschijnt, doet de naamsbekendheid van de Amerikaanse zangeres weinig tot geen goed. Gelukkig zijn er nog drie voorgangers van Rise en een verzamelaar, The Collection uit 2004, om de pijn van het lange wachten te verzachten. [Volledige albumbespreking]

Michael Fracasso

2007-12-29T08:32:00.000+01:00

Het Greenwich Village in New York van eind jaren zeventig is natuurlijk niet zo spannend als dat van de roerige jaren vijftig en zestig. Maar toch, singer-songwriter Michael Fracasso zet er in al in 1979 zijn eerste schreden op het podium. Volgend jaar speelt Michael Fracasso op Blue Highways. [Volledige albumbespreking]

Owen Temple

2007-12-27T19:12:00.000+01:00

Mannen en gitaren. Net zoiets als mannen en auto’s. Of mannen en bier. Met je gitaar poseren op de hoes, zoals Owen Temple op de cover van zijn cd Two Thousand Miles, is anno nu best gedurfd. Die machopraktijken verwacht je eerder van een rockicoon uit de jaren tachtig, zoals Bruce Springsteen. En dan draagt Owen ook nog een T-shirtje uit de uitverkoopschappen van de Gap, zeg maar de Wibra van de Verenigde Staten. Zoals je misschien verwacht, is er met zijn songs weinig mis. Dat zijn eenvoudige songs van harde bikkels in houthakkershemden, die zich tachtig uur per week in het zweet werken. Als kenners de naam Lloyd Maines als producer zien staan, is verdere uitleg helemaal overbodig.

Tree by Leaf

2007-12-26T12:41:00.000+01:00

En zo worstel ik me op de valreep van 2007 nog even snel door een flinke stapel cd’s heen. (Je moet tenslotte toch wat op Tweede Kerstdag.) Met al dat onbegonnen recensiewerk voel ik me soms als jurylid van het vreselijke Idols. Maar wie ben ik, om iets lelijks te schrijven over een bandje dat al een kleine tien jaar aan de weg timmert? Gelukkig valt de lichtjes rammelende popcountry van Tree by Leaf alleszins mee en is het dus helemaal niet nodig om dit bandje uit Maine af te kraken. Ik houd sowieso wel van harmonieuze folk en country. Op There Is a Vine zijn hoofdrollen weggelegd voor de zangstemmen van Siiri Soucy en Garret Soucy. Een enkele keer klinkt Tree by Leaf als een plattelandsversie van The Smiths. Jammer alleen dat er op de site van Tree by Leaf geen nummers zijn te beluisteren. Blind kopen dan maar?

Deana Carter

2007-12-26T12:14:00.000+01:00

Wie niet in slaap is gevallen bij het kabbelende openingsnummer, de uitgekauwde cover 'Crying', en wie zich niet door een paar lange benen en kort jurkje op de hoes laat misleiden, moet toegeven dat het album The Chain niet helemaal verspilde moeite is. Echte dieptepunten blijven - godzijdank - achterwege. [Volledige albumbespreking]

JJ Schultz

2007-12-26T09:45:00.000+01:00

Als zijnde de JJ Schultz Band laat JJ Schultz, ofwel Jerod Schultz, doorgaans aanstekelijke en goedgemutste countryrock horen. Een mooi voorbeeld daarvan is zijn vorige cd, Something to Me getiteld. Zijn nieuwe album Traveling Songs is weer heel andere koek dan de opzwepende voorganger. Dit intrigerende luisteralbum, waarvan de titel de lading volledig dekt, is behoorlijk ingetogen en sfeervol, hoewel er nog altijd zes bandleden onder zijn hoede vallen. Maar de band houdt zich angstvallig stil. [Volledige albumbespreking]

Amy Speace

2007-12-26T09:43:00.000+01:00

Muziekliefhebbers die naar iets totaal vernieuwends op zoek zijn, moeten nu snel verder kijken. Singer-songwriter Amy Speace schrijft tamelijk traditionele popsongs, die nergens doen vermoeden dat ze uit deze tijd stammen. 1973 is ongeveer het jaar waarin Speace en band leven. [Volledige albumbespreking]

Grizzly Bear

2007-12-22T20:15:00.001+01:00

Fuck the Writer, Politics, Tiger Saw

2007-12-22T12:17:00.000+01:00

Wat een avond. Wat een nacht. Half drie thuis. Zaterdagavond optredens in een Rotterdamse huiskamer. Mijn favoriete Rotterdamse bandjes, Fuck the Writer en Politics, en de Amerikanen van Tiger Saw arriveren ruim op tijd. Hete koffie staat klaar in plastic bekertjes. Vegetarische pasta staat op het vuur. De drie Amerikanen zijn uitgehongerd en zitten verkleumd voor de centrale verwarming. Het publiek druppelt langzaam binnen. Mensen zitten of liggen vooraan. Anderen hangen aan de bar in de keuken of zitten op de trap. Een enkeling staat buiten te roken. Ademloos wordt er geluisterd naar de akoestische muziek. Eerst naar het duo Fuck the Writer. Zanger Emil lijkt op een ruige Vikingzoon, met lange blonde haren en de stem van een uit kluiten gewassen zeevaarder. De in Rotterdam woonachtige Groninger wordt bijgestaan door zijn lieftalige vriendin Milena Eva, die met haar wonderlijke vocalen en strijkinstrument zorgt voor de juist balans. Al in de eerste minuten kan je de spreekwoordelijke speld horen vallen. En wie naar buiten gluurt, ziet de door de motsneeuw bedekte poort van Rotterdam. Het viertal Politics speelt veel nummers van de voortreffelijke debuut Hands Off My Riot. De band speelt alleen nu wat ingetogener en lijkt zich daarmee helemaal aan te passen aan de gemoedelijke huiskamersfeer. In de eerste set van Tiger Saw praat de zanger voluit en mag het publiek vragen stellen aan de band die hun Europese tournee in Rotterdam feestelijk beëindigt. Ze hebben duidelijk naar hun zin, hoewel tijdens de nachtelijke afterparty de vermoeidheid parten speelt. Even daarvoor, in de tweede set van de avond, is er nog weinig te merken van slaperige bandleden. Het drietal krijgt het zelfs voor elkaar op de hele huiskamer mee te laten zingen. In de toegift spelen ze met Politics nog een vredige coversong: ‘Love Me Do’ van The Beatles. Wat een afsluiter van Live in Your Living Room. En dan is het hoogste tijd om contactgegevens uit te wisselen, cd’s in te slaan en nog wat koude of warme drankjes naar binnen te werken, zodat de koude winternacht kan worden getrotseerd.

Dan Fogelberg R.I.P.

2007-12-17T21:16:00.000+01:00

Townes van Zandt in het Gronings

2007-12-16T14:54:00.000+01:00

Omdat ik nu eenmaal fan van TV Oranje ben, kijk ik regelmatig even op de site voor de laatste nieuwjes uit het schnabbelcircuit, zoals de tragische dood van Arne 'Meisjes met Rode Haren' Jansen. Vandaag wordt mijn aandacht getrokken door een opmerkelijk bericht, waarin staat dat een aantal muzikanten nummers van de legendarische Texaanse en al enige tijd dode troubadour Townes van Zandt in het Gronings gaan zingen. Zo is ‘As Ik Die Wil Zain’ een vertaling van de klassieker 'If I Needed You' en heet 'Waiting around to Die' nu ‘Wachten op t In’. Het zal me benieuwen hoe dat klinkt.

Daniel Johnston

2007-12-16T14:37:00.000+01:00

Over outsiders gesproken: al geruime tijd circuleert er een hoogst interessant filmpje op het Internet, met in de hoofdrol de manisch-depressieve colajunk Daniel Johnston. In een Engelse taxi zingt de Texaanse zanger, liedjeschrijver en cultheld het geweldige 'Grievances', dat in de oorspronkelijke versie te vinden is op het onmisbare The Early Recordings, Vol. 1 (deel twee is - spijtig genoeg - nog niet gesignaleerd).

The Legendary Stardust Cowboy

2007-12-16T09:41:00.000+01:00

Toen ik me in het fenomeen outsiders begonnen te verdiepen, kwam ik al vrij snel bij The Legendary Stardust Cowboy uit Texas terecht. Ooit scoorde Norman Carl Odam, zoals zijn echte naam luidt, een hitje met het nogal bizarre 'Paralyzed'. Sindsdien duikt hij zo nu en dan op en wordt hij zelfs gezien als de uitvinder van psychobilly. Wie meer over The Legendary Stardust Cowboy en andere outsiders te weten wil komen, kan haast niet om het boek Songs in the Key of Z: The Curious Universe of Outsider Music heen. Vrijdag 25 januari 2008 speelt The Legendary Stardust Cowboy in het Haagse Paard.

Internetkoopjes

2007-12-09T10:23:00.000+01:00

Wat is er nou leuker dan het Internet afstruinen, op zoek naar (goedkope) cd’s die je nog niet hebt? De lage dollarkoers en sites zoals NLstore en (de Amerikaanse) CD WOW!, die geen verzenkosten rekenen, helpen een handje. Ik speur toch het liefst naar boxsets met oude muziek en heruitgaven van vergeten singer-songwriters, zoals J.D. Souther. Gisteren was ik toevallig in een aantal Belgische platenzaken en merkte ik dat eigenlijk alleen nog maar via Internet vind wat ik zoek en wil hebben. Op Platenbeurzen heb ik ook niets meer te zoeken. Een overzicht wat ik de laatste tijd zoal bestelde, staat hieronder.

Border Town: The Very Best of J.D. Souther (2007)
Hoewel J.D. Souther misschien wel de belangrijkste singer-songwriter uit het Californië van de jaren zeventig is en hij songs voor The Eagles deponeert, zijn de soloalbums van J.D. Souther zelden een succes geweest. De nieuwe verzamelaar geeft een mooi overzicht van deze getalenteerde, maar verder vrijwel onzichtbare liedjesman.

Fonotone Records: 1956-1969 (2005)
Vijf cd’s stampvol met obscure bluegrass van het gelijknamige platenlabel uit de kelder in Frederick (Maryland). De verpakking alleen is de moeite waard: een soort van sigarendoosje, waarin ook nog eens een flessenopener, boekje en wat ansichtkaarten zitten. Van de muziek is lang niet alles even interessant en sommige tracks zijn inwisselbaar, maar zeker de 40 euro waard die ik voor dit doosje neerlegde.

Goodbye, Babylon (2003)
Deze box had ik al veel te lang op mijn verlanglijstje staan. Dat de box van Dust to Digital zo duur is, kan ik wel begrijpen; de cd’s zitten in een uitschuifbare houten doos. De laatste cd bevat louter preken van godvrezende dominees uit het oude Amerika. De andere vijf cd’s bevatten voornamelijk gospelmuziek. Af en toe komt er ook wat spirituele en krakende countrymuziek van bijvoorbeeld de Louvin Brothers of Hank Williams langs. Maar het gaat natuurlijk natuurlijk vooral om die bezeten negerkoortjes uit vergeten tijden. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik bijna vijf jaar zonder deze box heb geleefd!

Pride (2007)
Soms bestel ik nog wel eens wat nieuwe muziek en vaak zijn dat van die baardige en Will Oldham-achtige sombermannen, zoals Matthew Houck, alias Phosphorescent. Alleen al de hoes lijkt wel erg op het debuut van Palace Brothers. Maar daarentegen zijn de trage arrangementen van Phosphorescent wel rijker gevuld.

Grizzly Bear

2007-12-05T21:42:00.000+01:00

Een van de leukste popbandjes van dit muziekjaar ontbreekt in mijn eindejaarslijstje. Dat komt: Grizzly Bear (live gezien op Roskilde Festival en Iceland Airwaves '07) bracht helemaal geen cd uit in 2007. Op de valreep komt dit Amerikaanse en countrygetinte popbandje nog wel met een wonderbaarlijke ep, kortweg Friend genaamd. Met een keurige 11 tracks en een normale speelduur kan je dit schijfje eigenlijk niet als ep kwalificeren. Daarnaast doen er nogal wat muziekvrienden mee op Friend, zoals Beirut en Dirty Projectors als achtergrondzangers en CSS, Band of Horses, Atlas Sound, die nummers van Grizzly Bear coveren. Natuurlijk, Friend is officieel een ep en bevat vooral oude nummers in nieuw jasje. Om al die redenen mag Grizzly Bear dus niet in een eindejaarlijstje. Maar Grizzly Bear gaat niettemin de boeken in als één van de verrassendste bandjes van 2007.

Bruce Springsteen

2007-12-02T15:41:00.000+01:00

Zou Bruce Springsteen ook wel eens een baaldag hebben? Dat hij even geen zin heeft in een joelende mensenmassa en het gehijg van gitarist Little Steven in zijn nek? Denk het maar niet: "Workin' in the fields till you get your back burned / Workin' 'neath the wheel till you get your facts learned." [Volledige concertbespreking]

Simon Finn

2007-12-02T11:11:00.000+01:00

Ik heb een zwak voor vergeten, schijndode singer-songwriters. Neem nou Simon Finn, die ergens eind jaren zestig of begin jaren zeventig de klassieke elpee Pass the Distance voor het label van Mushroom opnam en onlangs doodleuk weer eens opdook met een nieuwe cd. Nou ja, zijn nieuwe en waarschijnlijk derde cd Accidental Life is alweer een paar maanden uit, maar was geruime tijd alleen via slinkse wegen te bemachtigen. Niemand weet ook precies hoeveel platen hij heeft uitgebracht. De nieuwe cd maakt ergens ook wel duidelijk dat Pass the Distance zijn absolute mijlpaal is. Belangrijkste nummer op dit griezelige plaatje is toch wel ‘Jerusalem’ dat als een liefelijke folksong begint en eindigt in passioneel geschreeuw. Simon Finn lijkt telkens in conflict met God en de Duivel. In het mystieke 'Where's Your Master Gone' probeert hij zelfs Satan te bekeren: "I saw a devil rise up out of the water and he looked so gentle and he cried." De songs van Simon Finn zijn als het ware kleine nachtmerries en gaan verder waar Leonard Cohen op zijn voortreffelijke Songs from a Room stopt. Pass the Distance is bovendien het bewijs dat free folk (of is het freak folk?) toch vooral geen nieuw verschijnsel is.

Jim Lauderdale

2007-11-29T12:55:00.000+01:00

Zou Jim Lauderdale in een dronken bui een weddenschap hebben afgesloten om in korte tijd zoveel mogelijk albums uit te brengen? Of zit de duvel hem op de hielen, zoals hij in 'Chances' zingt? Wie o wie zal het zeggen? [Volledige albumbespreking]

Toegegeven: Jim Lauderdale wil nog wel eens flirten met countryclichés en soms iets over de sentimentele schreef gaan, zoals met titels als ‘I Met Jesus in a Bar’ van het album Country Super Hits Vol. 1 en de kleurrijke kostuums in zijn videoclips. Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet eens zo heel erg. Op zijn nieuwe plaat gaat het er weer net iets ruiger aan toe, hoewel hij natuurlijk trouw blijft aan tradities.

Bonnie 'Prince' Billy en Meg Baird

2007-11-29T11:55:00.000+01:00

Rare vent, die Will Oldham. Inmiddels is zijn identiteitscrisis voorbij en kan je hem als vanouds als Bonnie ‘Prince’ Billy aanspreken. Zijn laatste albums waren vooral lichtexperimentele samenwerkingsprojecten, met Valgeir Sigursson, met Tortoise, met Matt Sweeney. Maar zijn nieuwe miniplaat, Ask Forgiveness genaamd, is wat minder vreemd, kortom, wat vertrouwder, zoals ook zijn werk voor Scout Niblett. Zou hij dan eindelijk de draad van zijn langspeler Master & Everyone weer oppikken? Ask Forgiveness is in ieder geval een fijne duettenplaat, met Meg Baird van de nieuwerwetse folkgroep Espers en celliste Maggie Wienk. Alleen het nummer ‘I’m Loving the Street’ is door Will Oldham geschreven. De overige zeven nummers zijn covers van uiteenlopende gasten als Mickey Newbury, Danzig, R. Kelly en Phil Ochs. Prachtplaatje.

Mania 30

2007-11-28T22:00:00.000+01:00

Sinds vandaag is de eindejaarslijst van winkelketen Plato online te bewonderen. De lijst is samengesteld door winkelpersoneel uit het hele land en schrijvers van de Mania, zoals ondergetekende.

Scout Niblett

2007-11-28T13:06:00.000+01:00

Op zaterdag 15 december speelt Scout Niblett op het bijna uitverkochte en tweedaagse State-X New Forms. Op de nieuwe prachtige cd This Fool Can Die Now van de Engelse zangeres is bovendien Bonnie ‘Prince’ Billy veelvuldig te horen. Het nummer 'Kiss', waarvan ook een videoclip op Internet is te vinden, is een aardig visitekaartje van het album.

Nieuwe Revu

2007-11-28T11:52:00.000+01:00

Tot mijn grote verrassing kreeg ik gisteren te horen dat mijn eerdere stukje over Bob Dylan en zijn filmbiografie I’m Not There volgende week in Nieuwe Revu wordt gepubliceerd. Daarmee heb ik een Sony Ericsson W810i gewonnen, zodat ik ook in de trein of op het toilet kan bloggen.

Crossing Border: deel 3

2007-11-28T11:45:00.000+01:00

Op de drukke zaterdagavond zijn er bijna evenveel overlappingen als gaten in het festivalprogramma van Crossing Border te bespeuren. Kan je eigenlijk wel van een muziekliefhebber verlangen om een keuze te moeten maken tussen Kurt Wagner, Joseph Arthur, Fink en Andrew Bird? [Volledige festivalbespreking van zaterdag]

Ryan Adams

2007-11-28T11:41:00.000+01:00

Klapstoeltjes! Wie verzint het nou om een rockconcert te organiseren in een theaterzaal die overigens nog het meeste wegheeft van een sfeerloze bioscoopzaal? En dan is het niet eens toegestaan om consumpties mee te nemen in de zaal. Rock-'n-roll zonder drank. U moet er bij zijn om het te geloven. [Volledige concertbespreking]

Crossing Border 2007: deel 2

2007-11-26T11:52:00.000+01:00

De donderdag op Crossing Border is er één om snel te vergeten. Vrijdag staat in het teken van wederopstandig of wiedergutmachung, om met de mannen van Jiskefet te spreken. Een avond waarop vooral de liefhebbers van zwaarmoedige singer-songwritermuziek watertandend én in sneltreinvaart door het Haagse Toneelkwartier rennen. Van Okkervil River via Tom Brosseau en Loney, Dear naar Jason Molina. [Volledige festivalbespreking van vrijdagavond]

Hogpig

2007-11-25T21:26:00.000+01:00

Ergens in maart 2005 was ik in Denton (Texas). Over dit gat in de buurt van Dallas schreef Boudewijn Büch in zijn voortreffelijke boek De Bril van Buddy Holly het volgende: “Op het grote, vierkante plein van het eigenlijke stadje Denton zijn de jaren vijftig nooit weg geweest. Ik gebruik een late lunch in een diner die uitkijkt op de Carroll Courts Building uit 1896 dat ‘het mooiste gebouw van Noord Texas’ heet te zijn. Schuin tegenover de diner is een grote zaak, de Recycled Book Records CDs.” Het toeval wil dat ik in precies diezelfde eetgelegenheid een hamburger heb gegeten en even later ook in de winkel met tweedehands boeken en platen ben gaan rondkijken. Veel meer is niet te doen in Denton. En toch kent het pittoreske Denton een ongelofelijk bloeiende muziekscène. Wijlen Boudewijn was op zoek naar de bril van Roy Orbison. Ik was destijds in Denton voor het allerlaatste concert van de band Slobberbone, met de vrienden van Centro-Matic in het voorprogramma. Een andere band uit Denton, genaamd Hogpig, ontdekte ik niet veel later. De band maakte stevige, strakke en vuige rock, zonder pretenties. Ik was er sterk van overtuigd dat Hogpig ging doorbreken. Twee keer zag ik de band live op SXSW in Austin (Texas). Vandaag kreeg ik het treurige bericht dat de band is opgeheven.

Fotografen

2007-11-25T12:00:00.000+01:00

Mooiste moment van Crossing Border is toch wel het moment dat Patti Smith een hele zwerm opdringerige fotografen uit de zaal laat verwijderen. “Als je nu nog geen goed plaatje heb, dan ben je vast een heel slechte fotograaf,” krijgt een volhouder nog te horen. “Vroeger had ik mijn voet tegen die camera’s gehouden, nu ben ik iets milder geworden,” zegt een geïrriteerde Patti Smith. Ik kan haar moeilijk ongelijk gegeven. Tegenwoordig kan blijkbaar iedereen een spiegelreflexcamera aanschaffen, een weblog beginnen en zich op de gastenlijst laten zetten, om zich vervolgens een plek vooraan het podium te veroveren. Ja, ik ken ze ook: die fotografen die iedereen opzij duwen voor een mooi plaatje. Maar nog irritanter is het constante geflits en geklik van camera’s (of mobieltjes) bij heel stille muziek. Ik hoop dan ook dat steeds meer muzikanten als Patti Smith er iets van durven te zeggen.

Pure Prairie League

2007-11-24T16:32:00.000+01:00

Ik heb vrij weinig met The Eagles, hoewel ik toch wel een grootverbruiker ben van soortgelijke countryrock uit de jaren ’70. Maar als iemand over The Eagles begint, dan moet ik altijd denken aan Pure Praire League. Vooral hun elpee Bustin’ Out uit 1972 doet eigenlijk alle platen van The Eagles verbleken. Ontiegelijk strak gitaarwerk, harmonieuze samenzang en een nostalgisch sfeertje maken dit album tot een essentiële aanschaf. Alle nummers op Bustin’ Out zijn ijzersterk en al een dikke tien jaar lang draai ik dit album geregeld. Uiteraard is verder het nooit echt wat geworden met Pure Praire League, hoewel de band nog steeds schijnt op te treden en af en toe een album uitbrengt - net als The Eagles.

Seabear

2007-11-24T15:04:00.000+01:00

Erg jammer dat Reykjavik to Rotterdam zonodig tegelijkertijd met Crossing Border moet worden georganiseerd. Ik had graag nog eens Rökkurró en Seabear live gezien. Inmiddels heb ik alweer heimwee naar het prachtige IJsland gekregen. De tweede videoclip van Seabear is overigens zojuist verschenen.

Crossing Border 2007: deel 1

2007-11-24T11:38:00.000+01:00

Sinds 1993 is Crossing Border het festival waar gesproken woord, beeldende kunst, muziek en film nader tot elkaar komen. Een week lang bieden talloze zaaltjes in zowel de Koninklijke Schouwburg als het nabij gelegen Nationale Toneelgebouw onderdak aan muzikanten, dichters en schrijvers. Vooral op donderdag, vrijdag en zaterdag is het aanbod van de vijftiende editie zo groot, dat er soms bijna onmogelijke keuzes moeten worden gemaakt. [Volledige festivalbespreking van donderdagavond]

Tom Brosseau

2007-11-24T11:26:00.000+01:00

Hij staat er wat lullig bij in zijn blauwe trainingsjasje en zijn spijkerbroek, die tot zijn middel is opgetrokken. Tom Brosseau is een blonde, slungelige en ernstig verlegen jongeman uit Amerika. Toch flirt hij ook met de donkere presentatrice van het festival en wil hij op een gegeven moment niet verder gaan met spelen, totdat de fotografen een plaatje maken van zijn kont. Met die absurde humor zorgt de schuchtere folkzanger voor wat luchtige momenten tussen zijn doorgaans trieste nummers, waarmee hij het publiek in de knusse circustent helemaal het zwijgen oplegt. Tom Brosseau is verreweg het beste wat ik - tot nu toe - heb gezien op een editie van Crossing Border, die vooral donderdag erg moeizaam verliep.

Chuck Berry

2007-11-21T10:43:00.000+01:00

Niet Bob Dylan, maar Chuck Berry zou de Nobelprijs voor Literatuur moeten krijgen. Met zijn sublieme rijmelarij over vroegrijpe pubers, glimmende automobielen en zwoele zomeravonden in het muzikale hart van de Verenigde Staten weet hij altijd als geen ander de prille liefde te bezingen. De songtekst van bijvoorbeeld 'No Particular Place to Go' is een knap staaltje poëzie op een oersimpele rockmelodie: 'Ridin' along in my automobile / My baby beside me at the wheel / I stole a kiss at the turn of a mile / My curiosity runnin' wild." (Volledige concertbespreking)

Buitenlandse festivals in 2007

2007-11-20T13:43:00.000+01:00

Op Iceland Airwaves ’07 heb ik verreweg de meeste bandjes ontdekt, zoals de Amerikaanse puberrockband Smoosh en het geflipte Khonnor. In Reykjavik was ik verder onder indruk van IJslandse eigenzinnige geesten als Rökkurró, Valgeir Sigurðsson en de kersverse eenmansformatie The Diversion Sessions. De optredens van Grizzly Bear en lokale troetelberen Seabear vielen een tikkeltje tegen. Grizzly Bear ontdekte overigens al op een natte en modderige editie van het Roskilde Festival. Op dit Deense festival waren ook de Annuals een openbaring en zag ik onvergetelijke optredens van oudgedienden als Roky Erickson en Wilco. Maar de Stax Revue op SXSW was toch wel het absolute hoogtepunt van dit jaar.

Eindejaarslijstje 2007

2007-11-19T12:30:00.000+01:00

Een heugelijke dag. Na lang wikken en wegen, passen en meten en schrobben en tobben heb ik mijn eindejaarslijstje gereed! 2007 als muziekjaar krijgt van mij slechts een mager zesje.

1. Beirut – The Flying Cup Club
2. Malcolm Holcombe – Not Forgotten
3. Politics – Hands off My Riot
4. Jeff Kanzler – Black Top Road
5. Bill Callahan – Woke on a Waleheart
6. Michael Hurley – Ancestral Swamp
7. Davie Lawson – Konichiwa?
8. Dolorean – You Can’t Win
9. Justin Rutledge – The Devil on a Bench in Stanley Park
10. Porter Wagoner - Wagonmaster

Great Lake Swimmers

2007-11-19T07:24:00.000+01:00

De derde langspeelplaat van Great Lake Swimmers, genaamd Ongiara, staat vooralsnog slechts in de schaduw van het vorige, magistrale album Bodies and Minds. Afgelopen weekeinde zag ik de groep rondom Tony Dekker in Amsterdam en Den Haag. Live maakt de groep nog steeds indruk, hoewel het pas echt spannend is als Tony Dekker alleen op het podium staat. De zanger attendeerde me op de allereerste videoclip van de Canadese groep.

Platenbeurzen

2007-11-19T00:40:00.001+01:00

Ik heb inmiddels een gruwelijke hekel aan platenbeurzen gekregen. Ik kan het autistische gedrag van sommige bijna bejaarde bezoekers die een Japanse persing van een elpee van Queen spotten - en vervolgens iedereen in hun omgeving genadeloos opzij duwen - absoluut niet uitstaan. Daarnaast erger ik me groen en geel aan de hoeveelheid Duitse schlagermeuk, obscure krautrock en geeluitslaande elpees, waar ik me doorheen moet worstelen, om uiteindelijk te twijfelen over de aankoop van een tweedehands verzamelaar met dubieuze countrysongs, die ondergetekende natuurlijk allang heeft gedownload. Een vijandige verkoper wil niet eens geloven dat ik nooit meer dan 100 euro betaal voor boxen van het label van Bear Family en op die manier inmiddels al een hele collectie bezit. Op de platenbeurs van Utrecht kocht ik dan ook slechts drie cd’s, die ik waarschijnlijk net zo goed bij de plaatselijke Free Record Shop kan kopen: Dressed in Black (A Tribute to Johnny Cash), Happy Come Home van Victoria Williams en Fifty Eggs van Dan Bern. De schade, inclusief de ronduit schandalige, maar verder vrijwillige entreeprijs van 11 euro, is slechts 21 euro 50. De heruitgave van Fruit Tree van Nick Drake heb in bestelling staan, wel de vinyluitvoering natuurlijk.

Platenzaak

2007-11-17T15:02:00.000+01:00

Donderdagavond is een heel rare avond, die begint met een grieperige zanger van de band Beirut en eindigt om half vier ’s ochtends, in het enige café dat nog op die onchristelijke tijd open is. Tussendoor, in poptempel Paradiso, zie ik nog een extreem kort, maar betoverend optreden van onwaarschijnlijke gitaarvirtuoos Will Johnson en raak ik in vervoering van de stem van mijn vriend Tony Dekker van de Canadese Great Lake Swimmers. Veel later, in het rokerigste café van Rotterdam, waar de nuttelozen van de nacht zich verzamelen, kom ik iemand tegen die in mijn favoriete (en de plaatselijke) platenzaak werkt. Hij maakt een grapje, dat het slecht gaat met de zaken. Ik ben namelijk al ontiegelijk lang niet meer in zijn platenwinkel geweest en bestel bijna alleen nog maar mijn cd’s via Internet, veel goedkoper en veel handiger. Maar die platenwinkel is me toch wel heel erg dierbaar. Ik moet meteen denken aan de eerste cd die ik daar jaren geleden kocht: Document van R.E.M.. Bovendien heb ik er levensbelangrijke aankopen gedaan, zoals The Complete Hank Williams en die ene uitputtende box van The Velvet Underground, en dat allemaal van mijn zuurverdiende zakgeld. Misschien dat ik dit weekeinde nog even een vertrouwd rondje maakt langs de platenzaken van Rotterdam en zomaar wat cd’s koop, al is het alleen maar uit een zeker gevoel van pure nostalgie. Of is het wellicht een schuldgevoel? Het is toch wel heel erg als de verkopers van de platenzaak je gaan missen.

Van Morrison

2007-11-17T10:32:00.000+01:00

Telkens dat dikke vingertje in de lucht, als iemand uit zijn band een solo mag geven. Telkens dat irritante geroezemoes, met zijn rug naar zijn trouwe fans, als er iets niet helemaal naar zijn zin is. Ik zou als muzikant in de riante band van Van Morrison helemaal gek worden van die tiran op het podium. Tegen het publiek zegt de dikke man, met eeuwige gleufhoed en donkere bril, geen woord. Hij kijkt zijn bezoekers nauwelijks aan, speelt geen minuut te lang en banjert als een stijve hark zenuwachtig tussen zijn muzikanten. Uitgerekend zo’n arrogante eikel als Van Morrison beschikt over de allermooiste stem. In de Heineken Music Hall speelt hij veel uitgekauwde bluesnummers en lichte jazz van zijn latere albums. Natuurlijk speelt hij ook ‘Brown Eyed Girl’ en ‘Moon Dance’. De enige verrassing in de set is ‘Here Comes the Night’, dat hij bijna nooit meer speelt. Rond de christelijke tijd van half tien is het afgelopen en nog geen vijf minuten later sta ik buiten in de kou, zonder foeilelijk T-shirt van 20 euro en zonder zijn laatste cd. Ik had graag nog eens de gedreven versie van ‘Beside You’ of ‘Did Ye Get Healed’ gehoord. En toch hoor je me niet klagen. Precies anderhalf uur lang ben ik in trance geweest, van dat ziekmakende perfectionisme, van die hemelse achtergrondkoortjes, maar toch vooral van de soulstem, die uit een opgeblazen kikker als Van the Man komt.

Beirut vecht tegen de griep

2007-11-17T10:25:00.000+01:00

In korte tijd heeft Beirut een plek op Europese podia en festivals bevochten. Een doorbraak die volkomen terecht is, als men afgaat op het recente album The Flying Cup Club. In Amsterdam vecht het 21-jarige talent Zach Condon tegen een zware griep, met whisky van een goed merk als medicijn. (Volledige concertbespreking)

Lijstjestijd

2007-11-16T15:49:00.000+01:00

Als het einde van het jaar nadert, worden muziekjournalisten altijd een beetje zenuwachtig. November is lijstjestijd! Voor de Mania van Plato heb ik reeds mijn top drie ingestuurd. Voor KindaMuzik moet ik er nog een stuk of zeven platen bij bedenken. Ieder jaar kies ik voor de albums (of dvd’s) die ik gevoelsmatig het meest heb gedraaid. The Flying Cup Club van Beirut springt er onmiddellijk uit. Een tweede en derde plek zijn respectievelijk voor ietwat obscure albums van de onvolprezen Malcolm Holcombe en het Rotterdamse Politics gereserveerd. Natuurlijk wil ik ook het Concert van het Jaar niet voor me houden. Of gaan Chuck Berry en Van Morrison dit optreden misschien nog overtreffen?

I'm Not There

2007-11-15T10:20:00.000+01:00

Ach, Bob Dylan. Soms is het alsof hij stiekem al dood is, zeker nu er allerlei verzamelalbums, tributes en films verschijnen. De laatste keer dat ik hem in Amsterdam zag, bewoog hij nauwelijks en praatte hij weliswaar niet zo heel erg veel, maar dood was hij zeker niet. Zijn stem kraakt nu als een zombie uit een horrorfilm van George Romero, die langzaam onder een grafzerk vandaan kruipt. Maar geen slecht woord over Dylan: zijn laatste wapenfeit Modern Times laat allesbehalve een dode zanger horen. En als de film over zijn leven tegenvalt, dan is er altijd nog de originele soundtrack van I’m Not There. Lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een uitputtende verzameling covers. Ik weet amper waar te beginnen. Jeff Tweedy van Wilco klinkt hopeloos alleen in ‘Simple Twist of Fate’. Calexico speelt met grootheden als Charlotte Gainsbourgh, Roger McQuinn en Willie Nelson. Sufjan Stevens bewerkt ‘Ring Them Bells’ tot een miniopera. En Bob Forrest duikt ook weer eens op. Bijna niemand stelt eigenlijk teleur. Als Hij niet ooit aan een oneindige wereldtournee was begonnen, zou Bob Dylan nu rustig een plekje onder de zoden kunnen opzoeken, met dit overweldigende eerbetoon in zijn achterzak.

Richard Stooksbury

2007-11-15T09:50:00.000+01:00

2007 is het jaar van de rauwe, doorleefde en authentieke countrymuziek. De briljante cd Not Forgotten van beroepszwerver Malcolm Holcombe komt ongetwijfeld in mijn top 10 van dit jaar. (Volgend jaar kan je Holcombe zien op Blue Highways, kortom, iets om naar uit te kijken.) Van zijn drinkmaatje Richard Stooksbury is onlangs ook een schitterend luisteralbum verschenen: South. Dit album staat terecht in de hitparade van mijn favoriete muzieksite en laat horen dat countrymuziek nog springlevend is.

Nick Drake

2007-11-14T22:54:00.000+01:00

Ik zou Fruit Tree van Nick Drake nog wel op vinyl willen hebben. Maar om nu weer een dikke 30 euro neer te tellen voor een flauwe heruitgave op drie cd’s en dvd met documentaire gaat me net iets te ver. Natuurlijk, The Complete Reprise Collection van Gram Parsons kocht ik ook, terwijl ik al zijn albums en compilaties al heb. En een box met het hele oeuvre van Tiny Tim heb ik bijvoorbeeld ook niet laten liggen. Maar ik heb net twee schitterende (en dure) boxen van het voortreffelijke Dust to Digital in huis gehaald: Fonotone Records: Frederick, Maryland (1956-1969) en - eindelijk - Goodbye, Babylon. Daarnaast kon ik het toch ook niet laten om People Take Warning! (Murder Ballads & Disaster Songs, 1913-1938) in het virtuele boodschappenwagentje te plaatsen. Mijn huis lijkt ondertussen op een muziekmuseum, zeker met al die vooroorlogse country, blues en gospel. Dit jaar geef ik voor heet eerst meer geld uit aan cd’s dan aan drank. Ik heb dus defintief mijn besluit gemaakt: ik ga Fruit Tree niet bestellen! (Dylan van Bob Dylan heb ik tenslotte ook kunnen laten liggen.) Nou ja, heel misschien als die box in de uitverkoop ligt of als ik Five Leaves Left, Brayter Layter of Pink Moon weer eens kwijtraak aan een vriendinnetje...

Lou Vargo

2007-11-14T16:31:00.000+01:00

Daar heb je er weer eentje: zo’n uit de kluiten gewassen plattelandsjongen, die op een goede dag besloot om wat liedjes te schrijven en zijn ouderlijke boerderij te verlaten. En wat zijn die nummers op zijn miniplaat American Disaster eenvoudig en sober. Resultaat is dat je enorme zin krijgt om zelf een akoestische gitaar te pakken en alle ellende van je af te zingen. Vijf nummers telt de cd. En dat is eigenlijk precies goed. Lou Vargo is nou niet bepaald de origineelste singer-songwriter die ik ken. Daarnaast zingt hij over Jezus en is hij niet vies van clichés, die mannen als Steve Earle, John Mellencamp en John Prine allang voorkauwden. Neemt allemaal niet weg dat er een zekere aantrekkingskracht schuilt in de vertrouwde countrymuziek van deze meneer. Ik kijk nu al it naar een volwaardige plaat van Lou Vargo.

Lacrosse

2007-11-14T13:12:00.001+01:00

Lacrosse is de geboorteplaats van seriemoordenaar Ed Gein, de nationale sport van Canada én de naam van een Zweedse popband. Vorige maand was ik nog in IJsland voor Airwaves. In de goedkoopste kroeg van Reykjavik ontmoettte ik een Zweedse dame, die zo lief was om me dit vrolijke popbandje aan te raden. Die 390 IJslandse kronen voor een biertje waren dus een goede investering. De cd van Lacorosse is een aanrader en heet voluit This New Year Will Be for You and Me. De cd is zojuist verschenen op het label van Tapete. Scandinavië blijft me verrassen.

Beirut

2007-11-14T11:21:00.000+01:00

De Plaat van het Jaar is voor mij de nieuwste Beirut. En dat is opmerkelijk. Zijn optredens op SXSW en Roskilde zijn me nauwelijks bijgebleven en zijn debuut kon me destijds ook niet helemaal bekoren. Maar The Flying Cup Club raakt me als geen andere plaat in 2007. En daarom is het album Plaat van het Jaar en ben ik morgen in Paradiso. Als Beirut weer net iets te feestelijk gaat spelen, zoals op Roskilde, kan ik altijd nog terecht bij de immer ingetogen en troosteloze countryrock van Great Lake Swimmers in de kleinere bovenzaal.

Roots of Heaven IX

2007-11-13T13:58:00.000+01:00

Afgelopen weekeinde was ik zowaar op de negende editie van Roots of Heaven in het Haarlemse Patronaat, om verslag te doen en in de foyer wat bezoekers een notitieblokje onder de neus te duwen. Het publiek kwam vooral voor tante Lucinda, die ik vrijdagavond nog in Off_Corso zag. In Rotterdam was Lucinda Williams iets te vrolijk voor mijn gevoel en in Haarlem leek ze last van een flinke kater te hebben. Niettemin was de reis naar een regenachtig Haarlem de moeite waard. Califone en Dolorean maakten veel indruk.

The Pierces

2007-11-13T13:14:00.000+01:00

Een poosje terug schreef ik een tamelijk lovende recensie over de nieuwe plaat van The Pierces. Een paar dagen geleden werd ik zomaar gebeld door iemand van 3voor12, om nog eens iets te vertellen over mijn affaire met die twee bloedmooie dames uit Alabama, die nu in het hippe deel van New York wonen. Als ik eens iets positief over een cd van lelijke vent schrijf, word ik nou nooit uit bed gebeld. In ieder geval staat dit leuke bandje morgenavond in Club3voor12. Ook de Haagse rockers van Venus Flytrap zijn dan in hetzelfde programma te bewonderen.