Blue Highways

Knap dat zonder noemswaardige publiciteit en zonder echte publiektrekkers een festival als dit nog behoorlijk wat belangstellenden op de been krijgt. Zeker 1500 mensen vinden de weg naar Leidsche Rijn, tijdelijke uitwijklocatie van Vredenburg en voormalig Pepsi Stage. Van half vier 's middags tot iets voor middernacht vormt de Utrechtse locatie het strijdtoneel voor de negende editie van Blue Highways. Jammer dat je voor een hapje eten bent aangewezen op een ranzige snackcaravan die buiten in de kou staat. Sommigen laten een pizzakoerier uitrukken. Een andere noodvoorziening en bron van ergernis is de rumoerige foyer. [Volledige concertbespreking]

Mariee Sioux

Phosphorescent

Willie Nelson

Wie begin 2007 present was bij zijn fenomenale optreden in Paradiso zal beamen dat Willie Nelson nog lang niet toe is aan een plekje achter de spreekwoordelijke geraniums. Integendeel. De dik zeventigjarige countryoutlaw is nog altijd een druk baasje en loopt bijna over van bezieling en productiviteit. [Volledige albumbespreking]

SXSW: Duffy is perfect

Iedere ruimte doet tijdens SXSW dienst als podium. Zo ook de achtertuin van de French Legation, een villa waar de vertegenwoordiger van Frankrijk woonde in de tijd dat Texas nog een republiek was. Hier spelen 's middags een stuk of tien bands, waaronder grootheden als J. Mascis (Dinosaur Jr.) en Thurston Moore (Sonic Youth) en beloftes als Noah and The Whale en Laura Marling. Ook het Britse Lightspeed Champion is van de partij en geeft een akoestisch optreden. Het publiek ontvangt hun vrolijk kabbelende indiepop, die goed in elkaar zit, met veel enthousiasme. Sons and Daughters maakt met matige uitgevoerde en totaal misplaatste garagerock abrupt een eind aan de reeks van rustige concerten. Jammer want het was zo'n relaxed feest. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Hete zomernacht in Texas

Op de heetste avond van het jaar speelt de allerheetste band van het moment in Antone's. De stoep ziet zwart van de mensen en de portier van de befaamde bluesclub overweegt 911 te bellen. Hoewel Amerikanen doorgaans netjes in de rij wachten, ontstaan nu benauwde situaties op 5th Street. Drie uur wachten om vanuit de deuropening een glimp op te vangen van het bewierookte Vampire Weekend [foto boven] lijkt de normaalste zaak van de wereld. Alleen acteur Steve Buscemi mag zo doorlopen. De bandleden van Vampire Weekend blijven relaxed onder alle aandacht en verkeerchaos. In het sfeervolle Antone's werken de vier jongemannen uit New York zich in het zweet. Meteen valt op dat deze populaire band kiest voor een sobere aanpak, zonder Afrikaanse invloeden waarover de muziekpers rept. Live wordt duidelijk dat Vampire Weekend eerder in de voetsporen treedt van hippe gitaarbands als The Strokes en Franz Ferdinand. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Sombermannen en vredesduiven

Het tuinfeestje van label Secretly Canadian lijkt aanvankelijk een samenspanning tussen sombermannen en nihilistische gitaarrockers, totdat een Scandinavische singer-songwriter roet in het eten gooit met aandoenlijke knuffelpop. Hoewel het gros van de Amerikanen niet eens zijn geboorteland Zweden op de kaart kan aanwijzen, planten drommen meisjes zich rond het buitenpodium van Mohawk, om de vriendelijke Jens Lekman van dichtbij te bewonderen. Je zou denken dat zijn frivole handgebaren, iele keelgeluiden en schattige popliedjes stoere mannen verjagen. Niets is minder waar: ook getatoeëerd, behaard en nors kijkend volk danst even liefelijk op Lekmans mierzoete muziek. Je kan alleen vraagtekens zitten bij die ietwat overdreven, bijna kerkelijke blijdschap die constant aanwezig is. [Volledige festivalbespreking]

SXSW: Austin bruist

Met meer dan 1.500 bands verspreid over zeventig podia is South by Southwest (SXSW) in Austin, Texas het grootste muziekfestival ter wereld. Het uitstippelen van je muziekroute is bijna een onmogelijke opgave. En alsof 1.500 bands in vijf dagen niet genoeg is, zijn er voorafgaand aan SXSW nog tal van optredens. Zo kan je in Nuno's, gelegen op 6th Street, iedere avond de 94-jarige blueslegende Pinetop Perkins aan het werk zien. Op een willekeurig ander moment sta je oog in oog met countrybands als Two Cow Garage en The Drams. [Volledige festivalbespreking]

Gary Louris

Als voormalig zanger van The Jayhawks staat Gary Louris er ineens alleen voor. Het goede nieuws is meteen ook het slechte nieuws: dat Vagabonds geen grote omslag is geworden. Evenmin kan je zeggen dat Louris om vrienden verlegen zit. Harmonieuze countryrock in je eentje werkt natuurlijk niet. En daarom komen veel bevriende collega's, onder wie Chris Robison van The Black Crowes, Susanna Hoffs van de Bangles en Jenny Lewis, om het hoekje kijken. Een gezellig familiespelletje zou dan ook het herkennen van bekende stemmen op de eerste soloplaat van Louris kunnen zijn. [Volledige albumrecensie]

The Bean Pickers Union

Niet dat er geen andere muzikanten meespelen of dat dit een kale cd is, maar The Bean Pickers Union is toch vooral singer-songwriter Chuck Melchin uit Boston. Hij is de hoofdverantwoordelijke voor zowel de lichtjes countrygeoriënteerde muziek als de intellectuele songteksten van de overtuigende cd Potlatch. Deze band maakt muziek in de voetsporen van Richmond Fontaine. [Volledige albumbespreking]

Nels Andrews

Het aangenaam verrassende debuut van Nels Andrews, Sunday Shoes geheten, is alweer een dikke drie jaar geleden in eigen beheer uitgebracht. Op die cd werkt hij met heel interessante muzikanten, waaronder Vic Chesnutts gitaarspeler Jeffery Richard en Brett Sparks van de Handsome Family. Jubelende plaatbesprekingen vanuit de hele wereld zorgen ervoor dat de voormalig timmerman uit New Mexico ook in de rest van de Verenigde Staten en in Europa op tournee kan gaan. Voor de tweede plaat, Off Track Betting genaamd, kan men de stroom lofbetuigingen rond Sunday Shoes er weer eens bij pakken. Hoewel de aanpak van dit album in zekere zin vergelijkbaar is met die van zijn debuutplaat, lijkt de band rondom Andrews totaal veranderd. [Volledige albumbespreking]

American Music Club

Met veel populairdere bands als R.E.M. en The Smiths behoort American Music Club zonder meer thuis in het rijtje makers van de somberste muziek uit de jaren tachtig en negentig. Al bijna dertig jaar stimuleert het gezelschap rondom de stronteigenwijze zanger en gitarist Mark Eitzel de verkoop van antidepressiva als weinig andere bands. [Volledige concertbespreking]

Jim Lauderdale

Countryliefhebbers kennen Jim Lauderdale al langer. De beste man brengt sneller platen uit dan wij kunnen recenseren. En dan ziet onze vriend nog tijd om een droomband bij elkaar te scharrelen. In The Dream Players treft men legendarische Elvis Presley-gitarist James Burton aan, naast andere oudjes als E Street Band-bassist Gary Tallent, Flying Burrito Brother Al Perkins, Elvis-drummer Ron Rutt en pianist Glen D. Hardin (ook Elvis en Roy Orbison). En als dat niet genoeg is, voegt hij een zangkoortje toe, waarin Emmylou Harris en Buddy Miller zingen. Nogal wiedes dat Honey Songs van Jim Lauderdale een goeie cd is!

Punch Brothers

Belangrijkste man van de Punch Brothers, die hun groepsnaam danken aan een kort verhaal van Mark Twain, is toch wel alleskunner Chris Eldrige. Wie een beetje in bluegrass thuis is, weet dat Chris als rijpe tiener al in Nickel Creek speelde. Traditionele countrymuziek is ook het voornaamste ingrediënt van dit debuutalbum van de Punch Brothers, dat eigenlijk vooral draait rond een ambitieuze en uit maar liefst vier delen bestaande compositie, genaamd 'The Blind Leaving the Blind'. Temidden van deze frisse schoonheid aan akoestische instrumentaria schittert de intens melancholische, harmonieuze en heerlijk droevige zangstem van groepsleider Chris Eldrige nog het meest.

Jason Kleinberg

The Mountain Goats

Ruim 10 jaar maakt beroepstreurwilg John Darnielle onder de illustere band naam The Mountain Goats venijnige folkmuziek. Hoewel een groot aantal van de songs ditmaal door slasherfilms en soortgelijke duistere pulp is geïnspireerd, gaat Heretic Pride vooral verder waar rijkelijk gearrangeerde indiepopalbums als The Sunset Tree en het veelzeggend getitelde Get Lonely ophouden. Wie het uitgeklede en flink rammelende werk van weleer wil horen, komt slechts aan zijn trekken met het vanuit de tenen gezongen ‘So Desperate’. Maar wie hier door de strijkorkestjes heen prikt, begrijpt snel dat John Darnielle nog steeds een briljante songschrijver is, uniek in zijn soort.

SXSW '08

Billy Bragg (London UK)
Tom Brosseau (Los Angeles CA)
Centro-matic (Denton TX)
The Felice Brothers (The Catskills NY)
Malcolm Holcombe (Asheville NC)
Jim James (Louisville KY)
Mark Kozelek (San Francisco CA)
Jimmy LaFave (Austin TX)
Jens Lekman (Gothenburg SWEDEN)
The Lemonheads (New York NY)
Jeffrey Lewis (New York NY)
Lucero (Memphis TN)
Eleni Mandell (Los Angeles CA)
My Morning Jacket (Louisville KY)
Silje Nes (Bergen NORWAY)
NQ Arbuckle (Toronto ON)
Dolly Parton (Sevierville TN)
Phosphorescent (Brooklyn NY)
Radar Bros. (Los Angeles CA)
R.E.M. (Athens GA)
Justin Rutledge (Toronto ON)
The Strugglers (Chapel Hill NC)
Sunburned Hand of the Man (Boston MA)
Two Gallants (San Francisco CA)
Andre Williams (Chicago IL)

Hayden

North Mississippi Allstars

Je zou ze bijna vergeten: broertjes Dickinson, zonen van legendarische producer Jim Dickinson. Debuut van North Mississippi Allstars werd nog bejubeld door pers. Daarna sprak niemand nog over ze. Onterecht, zo blijkt nu. De cd Hernando staat nogmaals bomvol met frisse bluesrock. Goed nieuws is ook dat de band uit Hernando (Mississippi) op SXSW '08 staat.

Steve Earle

De verwachtingen zijn hoog gespannen voor dit optreden. Alweer drie jaar geleden is het dat hardcore troubadour Steve Earle op een Nederlands podium stond. Intussen is er wel het een en ander veranderd. Zo heeft Steve Earle countrystad Nashville verruild voor het trendy New York en is hij voor de zevende keer in het huwelijksbootje gestapt. [Volledige concertbespreking]