Blue Highways

Knap dat zonder noemswaardige publiciteit en zonder echte publiektrekkers een festival als dit nog behoorlijk wat belangstellenden op de been krijgt. Zeker 1500 mensen vinden de weg naar Leidsche Rijn, tijdelijke uitwijklocatie van Vredenburg en voormalig Pepsi Stage. Van half vier 's middags tot iets voor middernacht vormt de Utrechtse locatie het strijdtoneel voor de negende editie van Blue Highways. Jammer dat je voor een hapje eten bent aangewezen op een ranzige snackcaravan die buiten in de kou staat. Sommigen laten een pizzakoerier uitrukken. Een andere noodvoorziening en bron van ergernis is de rumoerige foyer. [Volledige concertbespreking]

Willie Nelson

Wie begin 2007 present was bij zijn fenomenale optreden in Paradiso zal beamen dat Willie Nelson nog lang niet toe is aan een plekje achter de spreekwoordelijke geraniums. Integendeel. De dik zeventigjarige countryoutlaw is nog altijd een druk baasje en loopt bijna over van bezieling en productiviteit. [Volledige albumbespreking]

Gary Louris

Als voormalig zanger van The Jayhawks staat Gary Louris er ineens alleen voor. Het goede nieuws is meteen ook het slechte nieuws: dat Vagabonds geen grote omslag is geworden. Evenmin kan je zeggen dat Louris om vrienden verlegen zit. Harmonieuze countryrock in je eentje werkt natuurlijk niet. En daarom komen veel bevriende collega's, onder wie Chris Robison van The Black Crowes, Susanna Hoffs van de Bangles en Jenny Lewis, om het hoekje kijken. Een gezellig familiespelletje zou dan ook het herkennen van bekende stemmen op de eerste soloplaat van Louris kunnen zijn. [Volledige albumrecensie]

The Bean Pickers Union

Niet dat er geen andere muzikanten meespelen of dat dit een kale cd is, maar The Bean Pickers Union is toch vooral singer-songwriter Chuck Melchin uit Boston. Hij is de hoofdverantwoordelijke voor zowel de lichtjes countrygeoriënteerde muziek als de intellectuele songteksten van de overtuigende cd Potlatch. Deze band maakt muziek in de voetsporen van Richmond Fontaine. [Volledige albumbespreking]

Nels Andrews

Het aangenaam verrassende debuut van Nels Andrews, Sunday Shoes geheten, is alweer een dikke drie jaar geleden in eigen beheer uitgebracht. Op die cd werkt hij met heel interessante muzikanten, waaronder Vic Chesnutts gitaarspeler Jeffery Richard en Brett Sparks van de Handsome Family. Jubelende plaatbesprekingen vanuit de hele wereld zorgen ervoor dat de voormalig timmerman uit New Mexico ook in de rest van de Verenigde Staten en in Europa op tournee kan gaan. Voor de tweede plaat, Off Track Betting genaamd, kan men de stroom lofbetuigingen rond Sunday Shoes er weer eens bij pakken. Hoewel de aanpak van dit album in zekere zin vergelijkbaar is met die van zijn debuutplaat, lijkt de band rondom Andrews totaal veranderd. [Volledige albumbespreking]

Jim Lauderdale

Countryliefhebbers kennen Jim Lauderdale al langer. De beste man brengt sneller platen uit dan wij kunnen recenseren. En dan ziet onze vriend nog tijd om een droomband bij elkaar te scharrelen. In The Dream Players treft men legendarische Elvis Presley-gitarist James Burton aan, naast andere oudjes als E Street Band-bassist Gary Tallent, Flying Burrito Brother Al Perkins, Elvis-drummer Ron Rutt en pianist Glen D. Hardin (ook Elvis en Roy Orbison). En als dat niet genoeg is, voegt hij een zangkoortje toe, waarin Emmylou Harris en Buddy Miller zingen. Nogal wiedes dat Honey Songs van Jim Lauderdale een goeie cd is!

Punch Brothers

Belangrijkste man van de Punch Brothers, die hun groepsnaam danken aan een kort verhaal van Mark Twain, is toch wel alleskunner Chris Eldrige. Wie een beetje in bluegrass thuis is, weet dat Chris als rijpe tiener al in Nickel Creek speelde. Traditionele countrymuziek is ook het voornaamste ingrediënt van dit debuutalbum van de Punch Brothers, dat eigenlijk vooral draait rond een ambitieuze en uit maar liefst vier delen bestaande compositie, genaamd 'The Blind Leaving the Blind'. Temidden van deze frisse schoonheid aan akoestische instrumentaria schittert de intens melancholische, harmonieuze en heerlijk droevige zangstem van groepsleider Chris Eldrige nog het meest.

Steve Earle

De verwachtingen zijn hoog gespannen voor dit optreden. Alweer drie jaar geleden is het dat hardcore troubadour Steve Earle op een Nederlands podium stond. Intussen is er wel het een en ander veranderd. Zo heeft Steve Earle countrystad Nashville verruild voor het trendy New York en is hij voor de zevende keer in het huwelijksbootje gestapt. [Volledige concertbespreking]

The Legendary Stardust Cowboy

Je moet wel van goeden huize komen als je al sinds 1968 dezelfde grap weet te vertellen. Norman Carl Odam, alias The Legendary Stardust Cowboy, alias The Ledge, komt uit Lubbock (Texas), de stad van Buddy Holly. Hij houdt er al sinds mensenheugenis een dubieuze status als talentloos cultidool op na. The Legendary Stardust Cowboy is een cowboy van een andere planeet. [Volledige concertbespreking]

T-99 en Charley Cruz

Het kan zomaar gebeuren dat alles samenkomt op een grijze en natte donderdag, in het drukke hartje van Den Haag. In de kleine zaal van Het Paard schuilen veel mensen voor de regen en krijgen zodoende een mooie avond. [Volledige concertbespreking]

Kim Richey

Rise uit 2002 is het doorbraakalbum van Kim Richey. Dat de opvolger, Chinese Boxes getiteld, nu pas verschijnt, doet de naamsbekendheid van de Amerikaanse zangeres weinig tot geen goed. Gelukkig zijn er nog drie voorgangers van Rise en een verzamelaar, The Collection uit 2004, om de pijn van het lange wachten te verzachten. [Volledige albumbespreking]

Michael Fracasso

Het Greenwich Village in New York van eind jaren zeventig is natuurlijk niet zo spannend als dat van de roerige jaren vijftig en zestig. Maar toch, singer-songwriter Michael Fracasso zet er in al in 1979 zijn eerste schreden op het podium. Volgend jaar speelt Michael Fracasso op Blue Highways. [Volledige albumbespreking]

Owen Temple

Mannen en gitaren. Net zoiets als mannen en auto’s. Of mannen en bier. Met je gitaar poseren op de hoes, zoals Owen Temple op de cover van zijn cd Two Thousand Miles, is anno nu best gedurfd. Die machopraktijken verwacht je eerder van een rockicoon uit de jaren tachtig, zoals Bruce Springsteen. En dan draagt Owen ook nog een T-shirtje uit de uitverkoopschappen van de Gap, zeg maar de Wibra van de Verenigde Staten. Zoals je misschien verwacht, is er met zijn songs weinig mis. Dat zijn eenvoudige songs van harde bikkels in houthakkershemden, die zich tachtig uur per week in het zweet werken. Als kenners de naam Lloyd Maines als producer zien staan, is verdere uitleg helemaal overbodig.

Tree by Leaf

En zo worstel ik me op de valreep van 2007 nog even snel door een flinke stapel cd’s heen. (Je moet tenslotte toch wat op Tweede Kerstdag.) Met al dat onbegonnen recensiewerk voel ik me soms als jurylid van het vreselijke Idols. Maar wie ben ik, om iets lelijks te schrijven over een bandje dat al een kleine tien jaar aan de weg timmert? Gelukkig valt de lichtjes rammelende popcountry van Tree by Leaf alleszins mee en is het dus helemaal niet nodig om dit bandje uit Maine af te kraken. Ik houd sowieso wel van harmonieuze folk en country. Op There Is a Vine zijn hoofdrollen weggelegd voor de zangstemmen van Siiri Soucy en Garret Soucy. Een enkele keer klinkt Tree by Leaf als een plattelandsversie van The Smiths. Jammer alleen dat er op de site van Tree by Leaf geen nummers zijn te beluisteren. Blind kopen dan maar?

Deana Carter

Wie niet in slaap is gevallen bij het kabbelende openingsnummer, de uitgekauwde cover 'Crying', en wie zich niet door een paar lange benen en kort jurkje op de hoes laat misleiden, moet toegeven dat het album The Chain niet helemaal verspilde moeite is. Echte dieptepunten blijven - godzijdank - achterwege. [Volledige albumbespreking]

JJ Schultz

Als zijnde de JJ Schultz Band laat JJ Schultz, ofwel Jerod Schultz, doorgaans aanstekelijke en goedgemutste countryrock horen. Een mooi voorbeeld daarvan is zijn vorige cd, Something to Me getiteld. Zijn nieuwe album Traveling Songs is weer heel andere koek dan de opzwepende voorganger. Dit intrigerende luisteralbum, waarvan de titel de lading volledig dekt, is behoorlijk ingetogen en sfeervol, hoewel er nog altijd zes bandleden onder zijn hoede vallen. Maar de band houdt zich angstvallig stil. [Volledige albumbespreking]

Amy Speace

Muziekliefhebbers die naar iets totaal vernieuwends op zoek zijn, moeten nu snel verder kijken. Singer-songwriter Amy Speace schrijft tamelijk traditionele popsongs, die nergens doen vermoeden dat ze uit deze tijd stammen. 1973 is ongeveer het jaar waarin Speace en band leven. [Volledige albumbespreking]

Dan Fogelberg R.I.P.

Internetkoopjes

Wat is er nou leuker dan het Internet afstruinen, op zoek naar (goedkope) cd’s die je nog niet hebt? De lage dollarkoers en sites zoals NLstore en (de Amerikaanse) CD WOW!, die geen verzenkosten rekenen, helpen een handje. Ik speur toch het liefst naar boxsets met oude muziek en heruitgaven van vergeten singer-songwriters, zoals J.D. Souther. Gisteren was ik toevallig in een aantal Belgische platenzaken en merkte ik dat eigenlijk alleen nog maar via Internet vind wat ik zoek en wil hebben. Op Platenbeurzen heb ik ook niets meer te zoeken. Een overzicht wat ik de laatste tijd zoal bestelde, staat hieronder.

Border Town: The Very Best of J.D. Souther (2007)
Hoewel J.D. Souther misschien wel de belangrijkste singer-songwriter uit het Californië van de jaren zeventig is en hij songs voor The Eagles deponeert, zijn de soloalbums van J.D. Souther zelden een succes geweest. De nieuwe verzamelaar geeft een mooi overzicht van deze getalenteerde, maar verder vrijwel onzichtbare liedjesman.

Fonotone Records: 1956-1969 (2005)
Vijf cd’s stampvol met obscure bluegrass van het gelijknamige platenlabel uit de kelder in Frederick (Maryland). De verpakking alleen is de moeite waard: een soort van sigarendoosje, waarin ook nog eens een flessenopener, boekje en wat ansichtkaarten zitten. Van de muziek is lang niet alles even interessant en sommige tracks zijn inwisselbaar, maar zeker de 40 euro waard die ik voor dit doosje neerlegde.

Goodbye, Babylon (2003)
Deze box had ik al veel te lang op mijn verlanglijstje staan. Dat de box van Dust to Digital zo duur is, kan ik wel begrijpen; de cd’s zitten in een uitschuifbare houten doos. De laatste cd bevat louter preken van godvrezende dominees uit het oude Amerika. De andere vijf cd’s bevatten voornamelijk gospelmuziek. Af en toe komt er ook wat spirituele en krakende countrymuziek van bijvoorbeeld de Louvin Brothers of Hank Williams langs. Maar het gaat natuurlijk natuurlijk vooral om die bezeten negerkoortjes uit vergeten tijden. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik bijna vijf jaar zonder deze box heb geleefd!

Pride (2007)
Soms bestel ik nog wel eens wat nieuwe muziek en vaak zijn dat van die baardige en Will Oldham-achtige sombermannen, zoals Matthew Houck, alias Phosphorescent. Alleen al de hoes lijkt wel erg op het debuut van Palace Brothers. Maar daarentegen zijn de trage arrangementen van Phosphorescent wel rijker gevuld.

Bruce Springsteen

Zou Bruce Springsteen ook wel eens een baaldag hebben? Dat hij even geen zin heeft in een joelende mensenmassa en het gehijg van gitarist Little Steven in zijn nek? Denk het maar niet: "Workin' in the fields till you get your back burned / Workin' 'neath the wheel till you get your facts learned." [Volledige concertbespreking]