Gary Louris

Als voormalig zanger van The Jayhawks staat Gary Louris er ineens alleen voor. Het goede nieuws is meteen ook het slechte nieuws: dat Vagabonds geen grote omslag is geworden. Evenmin kan je zeggen dat Louris om vrienden verlegen zit. Harmonieuze countryrock in je eentje werkt natuurlijk niet. En daarom komen veel bevriende collega's, onder wie Chris Robison van The Black Crowes, Susanna Hoffs van de Bangles en Jenny Lewis, om het hoekje kijken. Een gezellig familiespelletje zou dan ook het herkennen van bekende stemmen op de eerste soloplaat van Louris kunnen zijn. [Volledige albumrecensie]

Joan Baez

Vrouwen. Ik heb er wel iets mee. Zolang ze maar lekker treurig klinken. Neem nou Joni Mitchell. Blue is de perfecte liefdesverdrietplaat. Fascinerend is ook dat ze haar persoonlijke leed in het decor van de oorlog in Vietnam weet te plaatsen. In die roerige tijd zijn veel mooie cd’s verschenen. Hoewel ze totaal niet mijn type is en ik niet zonodig alles van haar moet hebben, houd ik ook erg van Joan Baez. Haar eerste plaat Diamonds & Rust verscheen een paar jaar later en telt voornamelijk opvallende covers, zoals ‘Fountain of Sorrow’ van Jackson Browne, de echtscheidingballade ‘Simple Twist of Fate’ van haar vriendje Bob Dylan en ‘Hello in There’ van de onvolprezen countryzanger John Prine. Diamonds & Rust is enerzijds een opmerkelijk conservatieve folkplaat. Maar de (jazz)muzikanten die op deze plaat meespelen en de onwaarschijnlijk mooie zangstem van Joan maken het verschil. Diamonds & Rust is wat je noemt een tijdloze plaat.

R.E.M.

Een ander album waar ik in 2008 naar uitkijk, is Accelerate van een heel oude jeugdliefde, R.E.M. genaamd. Inmiddels is R.E.M. wel een band van formaat, hoewel de band uit Athens vooral in eigen land op retour is. Laatste paar albums stellen niet veel voor. Als ik heel eerlijk ben, vind ik Green de afsluiter van een creatieve periode en zijn enkel albums als Automatic for the People en - in minder mate - Up slechts stuiptrekkingen. Maar, vergevingsgezind als ik ben, geef ik mijn jeugdliefde graag nog een kansje: R.E.M. ga ik live zien in maart, op SXSW.

Internetkoopjes

Wat is er nou leuker dan het Internet afstruinen, op zoek naar (goedkope) cd’s die je nog niet hebt? De lage dollarkoers en sites zoals NLstore en (de Amerikaanse) CD WOW!, die geen verzenkosten rekenen, helpen een handje. Ik speur toch het liefst naar boxsets met oude muziek en heruitgaven van vergeten singer-songwriters, zoals J.D. Souther. Gisteren was ik toevallig in een aantal Belgische platenzaken en merkte ik dat eigenlijk alleen nog maar via Internet vind wat ik zoek en wil hebben. Op Platenbeurzen heb ik ook niets meer te zoeken. Een overzicht wat ik de laatste tijd zoal bestelde, staat hieronder.

Border Town: The Very Best of J.D. Souther (2007)
Hoewel J.D. Souther misschien wel de belangrijkste singer-songwriter uit het Californië van de jaren zeventig is en hij songs voor The Eagles deponeert, zijn de soloalbums van J.D. Souther zelden een succes geweest. De nieuwe verzamelaar geeft een mooi overzicht van deze getalenteerde, maar verder vrijwel onzichtbare liedjesman.

Fonotone Records: 1956-1969 (2005)
Vijf cd’s stampvol met obscure bluegrass van het gelijknamige platenlabel uit de kelder in Frederick (Maryland). De verpakking alleen is de moeite waard: een soort van sigarendoosje, waarin ook nog eens een flessenopener, boekje en wat ansichtkaarten zitten. Van de muziek is lang niet alles even interessant en sommige tracks zijn inwisselbaar, maar zeker de 40 euro waard die ik voor dit doosje neerlegde.

Goodbye, Babylon (2003)
Deze box had ik al veel te lang op mijn verlanglijstje staan. Dat de box van Dust to Digital zo duur is, kan ik wel begrijpen; de cd’s zitten in een uitschuifbare houten doos. De laatste cd bevat louter preken van godvrezende dominees uit het oude Amerika. De andere vijf cd’s bevatten voornamelijk gospelmuziek. Af en toe komt er ook wat spirituele en krakende countrymuziek van bijvoorbeeld de Louvin Brothers of Hank Williams langs. Maar het gaat natuurlijk natuurlijk vooral om die bezeten negerkoortjes uit vergeten tijden. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik bijna vijf jaar zonder deze box heb geleefd!

Pride (2007)
Soms bestel ik nog wel eens wat nieuwe muziek en vaak zijn dat van die baardige en Will Oldham-achtige sombermannen, zoals Matthew Houck, alias Phosphorescent. Alleen al de hoes lijkt wel erg op het debuut van Palace Brothers. Maar daarentegen zijn de trage arrangementen van Phosphorescent wel rijker gevuld.

Hogpig

Ergens in maart 2005 was ik in Denton (Texas). Over dit gat in de buurt van Dallas schreef Boudewijn Büch in zijn voortreffelijke boek De Bril van Buddy Holly het volgende: “Op het grote, vierkante plein van het eigenlijke stadje Denton zijn de jaren vijftig nooit weg geweest. Ik gebruik een late lunch in een diner die uitkijkt op de Carroll Courts Building uit 1896 dat ‘het mooiste gebouw van Noord Texas’ heet te zijn. Schuin tegenover de diner is een grote zaak, de Recycled Book Records CDs.” Het toeval wil dat ik in precies diezelfde eetgelegenheid een hamburger heb gegeten en even later ook in de winkel met tweedehands boeken en platen ben gaan rondkijken. Veel meer is niet te doen in Denton. En toch kent het pittoreske Denton een ongelofelijk bloeiende muziekscène. Wijlen Boudewijn was op zoek naar de bril van Roy Orbison. Ik was destijds in Denton voor het allerlaatste concert van de band Slobberbone, met de vrienden van Centro-Matic in het voorprogramma. Een andere band uit Denton, genaamd Hogpig, ontdekte ik niet veel later. De band maakte stevige, strakke en vuige rock, zonder pretenties. Ik was er sterk van overtuigd dat Hogpig ging doorbreken. Twee keer zag ik de band live op SXSW in Austin (Texas). Vandaag kreeg ik het treurige bericht dat de band is opgeheven.

Pure Prairie League

Ik heb vrij weinig met The Eagles, hoewel ik toch wel een grootverbruiker ben van soortgelijke countryrock uit de jaren ’70. Maar als iemand over The Eagles begint, dan moet ik altijd denken aan Pure Praire League. Vooral hun elpee Bustin’ Out uit 1972 doet eigenlijk alle platen van The Eagles verbleken. Ontiegelijk strak gitaarwerk, harmonieuze samenzang en een nostalgisch sfeertje maken dit album tot een essentiële aanschaf. Alle nummers op Bustin’ Out zijn ijzersterk en al een dikke tien jaar lang draai ik dit album geregeld. Uiteraard is verder het nooit echt wat geworden met Pure Praire League, hoewel de band nog steeds schijnt op te treden en af en toe een album uitbrengt - net als The Eagles.

Chuck Berry

Niet Bob Dylan, maar Chuck Berry zou de Nobelprijs voor Literatuur moeten krijgen. Met zijn sublieme rijmelarij over vroegrijpe pubers, glimmende automobielen en zwoele zomeravonden in het muzikale hart van de Verenigde Staten weet hij altijd als geen ander de prille liefde te bezingen. De songtekst van bijvoorbeeld 'No Particular Place to Go' is een knap staaltje poëzie op een oersimpele rockmelodie: 'Ridin' along in my automobile / My baby beside me at the wheel / I stole a kiss at the turn of a mile / My curiosity runnin' wild." (Volledige concertbespreking)

Van Morrison

Telkens dat dikke vingertje in de lucht, als iemand uit zijn band een solo mag geven. Telkens dat irritante geroezemoes, met zijn rug naar zijn trouwe fans, als er iets niet helemaal naar zijn zin is. Ik zou als muzikant in de riante band van Van Morrison helemaal gek worden van die tiran op het podium. Tegen het publiek zegt de dikke man, met eeuwige gleufhoed en donkere bril, geen woord. Hij kijkt zijn bezoekers nauwelijks aan, speelt geen minuut te lang en banjert als een stijve hark zenuwachtig tussen zijn muzikanten. Uitgerekend zo’n arrogante eikel als Van Morrison beschikt over de allermooiste stem. In de Heineken Music Hall speelt hij veel uitgekauwde bluesnummers en lichte jazz van zijn latere albums. Natuurlijk speelt hij ook ‘Brown Eyed Girl’ en ‘Moon Dance’. De enige verrassing in de set is ‘Here Comes the Night’, dat hij bijna nooit meer speelt. Rond de christelijke tijd van half tien is het afgelopen en nog geen vijf minuten later sta ik buiten in de kou, zonder foeilelijk T-shirt van 20 euro en zonder zijn laatste cd. Ik had graag nog eens de gedreven versie van ‘Beside You’ of ‘Did Ye Get Healed’ gehoord. En toch hoor je me niet klagen. Precies anderhalf uur lang ben ik in trance geweest, van dat ziekmakende perfectionisme, van die hemelse achtergrondkoortjes, maar toch vooral van de soulstem, die uit een opgeblazen kikker als Van the Man komt.

Nick Drake

Ik zou Fruit Tree van Nick Drake nog wel op vinyl willen hebben. Maar om nu weer een dikke 30 euro neer te tellen voor een flauwe heruitgave op drie cd’s en dvd met documentaire gaat me net iets te ver. Natuurlijk, The Complete Reprise Collection van Gram Parsons kocht ik ook, terwijl ik al zijn albums en compilaties al heb. En een box met het hele oeuvre van Tiny Tim heb ik bijvoorbeeld ook niet laten liggen. Maar ik heb net twee schitterende (en dure) boxen van het voortreffelijke Dust to Digital in huis gehaald: Fonotone Records: Frederick, Maryland (1956-1969) en - eindelijk - Goodbye, Babylon. Daarnaast kon ik het toch ook niet laten om People Take Warning! (Murder Ballads & Disaster Songs, 1913-1938) in het virtuele boodschappenwagentje te plaatsen. Mijn huis lijkt ondertussen op een muziekmuseum, zeker met al die vooroorlogse country, blues en gospel. Dit jaar geef ik voor heet eerst meer geld uit aan cd’s dan aan drank. Ik heb dus defintief mijn besluit gemaakt: ik ga Fruit Tree niet bestellen! (Dylan van Bob Dylan heb ik tenslotte ook kunnen laten liggen.) Nou ja, heel misschien als die box in de uitverkoop ligt of als ik Five Leaves Left, Brayter Layter of Pink Moon weer eens kwijtraak aan een vriendinnetje...