The Brew

Meteen is duidelijk dat de jonge snaken van The Brew er veel zin in hebben. Het Engelse drietal heeft wel energie in huis. Dat er maar 25 toeschouwers zijn, lijkt hen verder weinig te deren. De kleine zaal van Waterfront is zojuist verbouwd en The Brew is van plan om de hele tent opnieuw af te breken. [Volledige concertbespreking]

Simon Finn

Ik heb een zwak voor vergeten, schijndode singer-songwriters. Neem nou Simon Finn, die ergens eind jaren zestig of begin jaren zeventig de klassieke elpee Pass the Distance voor het label van Mushroom opnam en onlangs doodleuk weer eens opdook met een nieuwe cd. Nou ja, zijn nieuwe en waarschijnlijk derde cd Accidental Life is alweer een paar maanden uit, maar was geruime tijd alleen via slinkse wegen te bemachtigen. Niemand weet ook precies hoeveel platen hij heeft uitgebracht. De nieuwe cd maakt ergens ook wel duidelijk dat Pass the Distance zijn absolute mijlpaal is. Belangrijkste nummer op dit griezelige plaatje is toch wel ‘Jerusalem’ dat als een liefelijke folksong begint en eindigt in passioneel geschreeuw. Simon Finn lijkt telkens in conflict met God en de Duivel. In het mystieke 'Where's Your Master Gone' probeert hij zelfs Satan te bekeren: "I saw a devil rise up out of the water and he looked so gentle and he cried." De songs van Simon Finn zijn als het ware kleine nachtmerries en gaan verder waar Leonard Cohen op zijn voortreffelijke Songs from a Room stopt. Pass the Distance is bovendien het bewijs dat free folk (of is het freak folk?) toch vooral geen nieuw verschijnsel is.

Scout Niblett

Op zaterdag 15 december speelt Scout Niblett op het bijna uitverkochte en tweedaagse State-X New Forms. Op de nieuwe prachtige cd This Fool Can Die Now van de Engelse zangeres is bovendien Bonnie ‘Prince’ Billy veelvuldig te horen. Het nummer 'Kiss', waarvan ook een videoclip op Internet is te vinden, is een aardig visitekaartje van het album.

Nick Drake

Ik zou Fruit Tree van Nick Drake nog wel op vinyl willen hebben. Maar om nu weer een dikke 30 euro neer te tellen voor een flauwe heruitgave op drie cd’s en dvd met documentaire gaat me net iets te ver. Natuurlijk, The Complete Reprise Collection van Gram Parsons kocht ik ook, terwijl ik al zijn albums en compilaties al heb. En een box met het hele oeuvre van Tiny Tim heb ik bijvoorbeeld ook niet laten liggen. Maar ik heb net twee schitterende (en dure) boxen van het voortreffelijke Dust to Digital in huis gehaald: Fonotone Records: Frederick, Maryland (1956-1969) en - eindelijk - Goodbye, Babylon. Daarnaast kon ik het toch ook niet laten om People Take Warning! (Murder Ballads & Disaster Songs, 1913-1938) in het virtuele boodschappenwagentje te plaatsen. Mijn huis lijkt ondertussen op een muziekmuseum, zeker met al die vooroorlogse country, blues en gospel. Dit jaar geef ik voor heet eerst meer geld uit aan cd’s dan aan drank. Ik heb dus defintief mijn besluit gemaakt: ik ga Fruit Tree niet bestellen! (Dylan van Bob Dylan heb ik tenslotte ook kunnen laten liggen.) Nou ja, heel misschien als die box in de uitverkoop ligt of als ik Five Leaves Left, Brayter Layter of Pink Moon weer eens kwijtraak aan een vriendinnetje...