The Bean Pickers Union

Niet dat er geen andere muzikanten meespelen of dat dit een kale cd is, maar The Bean Pickers Union is toch vooral singer-songwriter Chuck Melchin uit Boston. Hij is de hoofdverantwoordelijke voor zowel de lichtjes countrygeoriënteerde muziek als de intellectuele songteksten van de overtuigende cd Potlatch. Deze band maakt muziek in de voetsporen van Richmond Fontaine. [Volledige albumbespreking]

Nels Andrews

Het aangenaam verrassende debuut van Nels Andrews, Sunday Shoes geheten, is alweer een dikke drie jaar geleden in eigen beheer uitgebracht. Op die cd werkt hij met heel interessante muzikanten, waaronder Vic Chesnutts gitaarspeler Jeffery Richard en Brett Sparks van de Handsome Family. Jubelende plaatbesprekingen vanuit de hele wereld zorgen ervoor dat de voormalig timmerman uit New Mexico ook in de rest van de Verenigde Staten en in Europa op tournee kan gaan. Voor de tweede plaat, Off Track Betting genaamd, kan men de stroom lofbetuigingen rond Sunday Shoes er weer eens bij pakken. Hoewel de aanpak van dit album in zekere zin vergelijkbaar is met die van zijn debuutplaat, lijkt de band rondom Andrews totaal veranderd. [Volledige albumbespreking]

Punch Brothers

Belangrijkste man van de Punch Brothers, die hun groepsnaam danken aan een kort verhaal van Mark Twain, is toch wel alleskunner Chris Eldrige. Wie een beetje in bluegrass thuis is, weet dat Chris als rijpe tiener al in Nickel Creek speelde. Traditionele countrymuziek is ook het voornaamste ingrediënt van dit debuutalbum van de Punch Brothers, dat eigenlijk vooral draait rond een ambitieuze en uit maar liefst vier delen bestaande compositie, genaamd 'The Blind Leaving the Blind'. Temidden van deze frisse schoonheid aan akoestische instrumentaria schittert de intens melancholische, harmonieuze en heerlijk droevige zangstem van groepsleider Chris Eldrige nog het meest.

Jason Kleinberg

Silje Nes

Sprakeloos na het horen en zien van zoveel schoonheid kan ik nog slechts citeren wat er op de website staat: "Following the successful release earlier this year of her debut album, Ames Room, as well as some great recent live shows, we are pleased to announce the release of this digital-only EP from Norwegian singer-songwriter / multi-instrumentalist, Silje Nes. Headed by Ames Room - one of the album’s standout songs - the EP also features three exclusive, previously unreleased tracks, all created in the same period as the album."

Tree by Leaf

En zo worstel ik me op de valreep van 2007 nog even snel door een flinke stapel cd’s heen. (Je moet tenslotte toch wat op Tweede Kerstdag.) Met al dat onbegonnen recensiewerk voel ik me soms als jurylid van het vreselijke Idols. Maar wie ben ik, om iets lelijks te schrijven over een bandje dat al een kleine tien jaar aan de weg timmert? Gelukkig valt de lichtjes rammelende popcountry van Tree by Leaf alleszins mee en is het dus helemaal niet nodig om dit bandje uit Maine af te kraken. Ik houd sowieso wel van harmonieuze folk en country. Op There Is a Vine zijn hoofdrollen weggelegd voor de zangstemmen van Siiri Soucy en Garret Soucy. Een enkele keer klinkt Tree by Leaf als een plattelandsversie van The Smiths. Jammer alleen dat er op de site van Tree by Leaf geen nummers zijn te beluisteren. Blind kopen dan maar?

Grizzly Bear

Een van de leukste popbandjes van dit muziekjaar ontbreekt in mijn eindejaarslijstje. Dat komt: Grizzly Bear (live gezien op Roskilde Festival en Iceland Airwaves '07) bracht helemaal geen cd uit in 2007. Op de valreep komt dit Amerikaanse en countrygetinte popbandje nog wel met een wonderbaarlijke ep, kortweg Friend genaamd. Met een keurige 11 tracks en een normale speelduur kan je dit schijfje eigenlijk niet als ep kwalificeren. Daarnaast doen er nogal wat muziekvrienden mee op Friend, zoals Beirut en Dirty Projectors als achtergrondzangers en CSS, Band of Horses, Atlas Sound, die nummers van Grizzly Bear coveren. Natuurlijk, Friend is officieel een ep en bevat vooral oude nummers in nieuw jasje. Om al die redenen mag Grizzly Bear dus niet in een eindejaarlijstje. Maar Grizzly Bear gaat niettemin de boeken in als één van de verrassendste bandjes van 2007.

Simon Finn

Ik heb een zwak voor vergeten, schijndode singer-songwriters. Neem nou Simon Finn, die ergens eind jaren zestig of begin jaren zeventig de klassieke elpee Pass the Distance voor het label van Mushroom opnam en onlangs doodleuk weer eens opdook met een nieuwe cd. Nou ja, zijn nieuwe en waarschijnlijk derde cd Accidental Life is alweer een paar maanden uit, maar was geruime tijd alleen via slinkse wegen te bemachtigen. Niemand weet ook precies hoeveel platen hij heeft uitgebracht. De nieuwe cd maakt ergens ook wel duidelijk dat Pass the Distance zijn absolute mijlpaal is. Belangrijkste nummer op dit griezelige plaatje is toch wel ‘Jerusalem’ dat als een liefelijke folksong begint en eindigt in passioneel geschreeuw. Simon Finn lijkt telkens in conflict met God en de Duivel. In het mystieke 'Where's Your Master Gone' probeert hij zelfs Satan te bekeren: "I saw a devil rise up out of the water and he looked so gentle and he cried." De songs van Simon Finn zijn als het ware kleine nachtmerries en gaan verder waar Leonard Cohen op zijn voortreffelijke Songs from a Room stopt. Pass the Distance is bovendien het bewijs dat free folk (of is het freak folk?) toch vooral geen nieuw verschijnsel is.

Seabear

Erg jammer dat Reykjavik to Rotterdam zonodig tegelijkertijd met Crossing Border moet worden georganiseerd. Ik had graag nog eens Rökkurró en Seabear live gezien. Inmiddels heb ik alweer heimwee naar het prachtige IJsland gekregen. De tweede videoclip van Seabear is overigens zojuist verschenen.

Tom Brosseau

Hij staat er wat lullig bij in zijn blauwe trainingsjasje en zijn spijkerbroek, die tot zijn middel is opgetrokken. Tom Brosseau is een blonde, slungelige en ernstig verlegen jongeman uit Amerika. Toch flirt hij ook met de donkere presentatrice van het festival en wil hij op een gegeven moment niet verder gaan met spelen, totdat de fotografen een plaatje maken van zijn kont. Met die absurde humor zorgt de schuchtere folkzanger voor wat luchtige momenten tussen zijn doorgaans trieste nummers, waarmee hij het publiek in de knusse circustent helemaal het zwijgen oplegt. Tom Brosseau is verreweg het beste wat ik - tot nu toe - heb gezien op een editie van Crossing Border, die vooral donderdag erg moeizaam verliep.

Richard Stooksbury

2007 is het jaar van de rauwe, doorleefde en authentieke countrymuziek. De briljante cd Not Forgotten van beroepszwerver Malcolm Holcombe komt ongetwijfeld in mijn top 10 van dit jaar. (Volgend jaar kan je Holcombe zien op Blue Highways, kortom, iets om naar uit te kijken.) Van zijn drinkmaatje Richard Stooksbury is onlangs ook een schitterend luisteralbum verschenen: South. Dit album staat terecht in de hitparade van mijn favoriete muzieksite en laat horen dat countrymuziek nog springlevend is.

Lou Vargo

Daar heb je er weer eentje: zo’n uit de kluiten gewassen plattelandsjongen, die op een goede dag besloot om wat liedjes te schrijven en zijn ouderlijke boerderij te verlaten. En wat zijn die nummers op zijn miniplaat American Disaster eenvoudig en sober. Resultaat is dat je enorme zin krijgt om zelf een akoestische gitaar te pakken en alle ellende van je af te zingen. Vijf nummers telt de cd. En dat is eigenlijk precies goed. Lou Vargo is nou niet bepaald de origineelste singer-songwriter die ik ken. Daarnaast zingt hij over Jezus en is hij niet vies van clichés, die mannen als Steve Earle, John Mellencamp en John Prine allang voorkauwden. Neemt allemaal niet weg dat er een zekere aantrekkingskracht schuilt in de vertrouwde countrymuziek van deze meneer. Ik kijk nu al it naar een volwaardige plaat van Lou Vargo.

Lacrosse

Lacrosse is de geboorteplaats van seriemoordenaar Ed Gein, de nationale sport van Canada én de naam van een Zweedse popband. Vorige maand was ik nog in IJsland voor Airwaves. In de goedkoopste kroeg van Reykjavik ontmoettte ik een Zweedse dame, die zo lief was om me dit vrolijke popbandje aan te raden. Die 390 IJslandse kronen voor een biertje waren dus een goede investering. De cd van Lacorosse is een aanrader en heet voluit This New Year Will Be for You and Me. De cd is zojuist verschenen op het label van Tapete. Scandinavië blijft me verrassen.