Jim Lauderdale

Countryliefhebbers kennen Jim Lauderdale al langer. De beste man brengt sneller platen uit dan wij kunnen recenseren. En dan ziet onze vriend nog tijd om een droomband bij elkaar te scharrelen. In The Dream Players treft men legendarische Elvis Presley-gitarist James Burton aan, naast andere oudjes als E Street Band-bassist Gary Tallent, Flying Burrito Brother Al Perkins, Elvis-drummer Ron Rutt en pianist Glen D. Hardin (ook Elvis en Roy Orbison). En als dat niet genoeg is, voegt hij een zangkoortje toe, waarin Emmylou Harris en Buddy Miller zingen. Nogal wiedes dat Honey Songs van Jim Lauderdale een goeie cd is!

Internetkoopjes

Wat is er nou leuker dan het Internet afstruinen, op zoek naar (goedkope) cd’s die je nog niet hebt? De lage dollarkoers en sites zoals NLstore en (de Amerikaanse) CD WOW!, die geen verzenkosten rekenen, helpen een handje. Ik speur toch het liefst naar boxsets met oude muziek en heruitgaven van vergeten singer-songwriters, zoals J.D. Souther. Gisteren was ik toevallig in een aantal Belgische platenzaken en merkte ik dat eigenlijk alleen nog maar via Internet vind wat ik zoek en wil hebben. Op Platenbeurzen heb ik ook niets meer te zoeken. Een overzicht wat ik de laatste tijd zoal bestelde, staat hieronder.

Border Town: The Very Best of J.D. Souther (2007)
Hoewel J.D. Souther misschien wel de belangrijkste singer-songwriter uit het Californië van de jaren zeventig is en hij songs voor The Eagles deponeert, zijn de soloalbums van J.D. Souther zelden een succes geweest. De nieuwe verzamelaar geeft een mooi overzicht van deze getalenteerde, maar verder vrijwel onzichtbare liedjesman.

Fonotone Records: 1956-1969 (2005)
Vijf cd’s stampvol met obscure bluegrass van het gelijknamige platenlabel uit de kelder in Frederick (Maryland). De verpakking alleen is de moeite waard: een soort van sigarendoosje, waarin ook nog eens een flessenopener, boekje en wat ansichtkaarten zitten. Van de muziek is lang niet alles even interessant en sommige tracks zijn inwisselbaar, maar zeker de 40 euro waard die ik voor dit doosje neerlegde.

Goodbye, Babylon (2003)
Deze box had ik al veel te lang op mijn verlanglijstje staan. Dat de box van Dust to Digital zo duur is, kan ik wel begrijpen; de cd’s zitten in een uitschuifbare houten doos. De laatste cd bevat louter preken van godvrezende dominees uit het oude Amerika. De andere vijf cd’s bevatten voornamelijk gospelmuziek. Af en toe komt er ook wat spirituele en krakende countrymuziek van bijvoorbeeld de Louvin Brothers of Hank Williams langs. Maar het gaat natuurlijk natuurlijk vooral om die bezeten negerkoortjes uit vergeten tijden. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik bijna vijf jaar zonder deze box heb geleefd!

Pride (2007)
Soms bestel ik nog wel eens wat nieuwe muziek en vaak zijn dat van die baardige en Will Oldham-achtige sombermannen, zoals Matthew Houck, alias Phosphorescent. Alleen al de hoes lijkt wel erg op het debuut van Palace Brothers. Maar daarentegen zijn de trage arrangementen van Phosphorescent wel rijker gevuld.

Simon Finn

Ik heb een zwak voor vergeten, schijndode singer-songwriters. Neem nou Simon Finn, die ergens eind jaren zestig of begin jaren zeventig de klassieke elpee Pass the Distance voor het label van Mushroom opnam en onlangs doodleuk weer eens opdook met een nieuwe cd. Nou ja, zijn nieuwe en waarschijnlijk derde cd Accidental Life is alweer een paar maanden uit, maar was geruime tijd alleen via slinkse wegen te bemachtigen. Niemand weet ook precies hoeveel platen hij heeft uitgebracht. De nieuwe cd maakt ergens ook wel duidelijk dat Pass the Distance zijn absolute mijlpaal is. Belangrijkste nummer op dit griezelige plaatje is toch wel ‘Jerusalem’ dat als een liefelijke folksong begint en eindigt in passioneel geschreeuw. Simon Finn lijkt telkens in conflict met God en de Duivel. In het mystieke 'Where's Your Master Gone' probeert hij zelfs Satan te bekeren: "I saw a devil rise up out of the water and he looked so gentle and he cried." De songs van Simon Finn zijn als het ware kleine nachtmerries en gaan verder waar Leonard Cohen op zijn voortreffelijke Songs from a Room stopt. Pass the Distance is bovendien het bewijs dat free folk (of is het freak folk?) toch vooral geen nieuw verschijnsel is.

I'm Not There

Ach, Bob Dylan. Soms is het alsof hij stiekem al dood is, zeker nu er allerlei verzamelalbums, tributes en films verschijnen. De laatste keer dat ik hem in Amsterdam zag, bewoog hij nauwelijks en praatte hij weliswaar niet zo heel erg veel, maar dood was hij zeker niet. Zijn stem kraakt nu als een zombie uit een horrorfilm van George Romero, die langzaam onder een grafzerk vandaan kruipt. Maar geen slecht woord over Dylan: zijn laatste wapenfeit Modern Times laat allesbehalve een dode zanger horen. En als de film over zijn leven tegenvalt, dan is er altijd nog de originele soundtrack van I’m Not There. Lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een uitputtende verzameling covers. Ik weet amper waar te beginnen. Jeff Tweedy van Wilco klinkt hopeloos alleen in ‘Simple Twist of Fate’. Calexico speelt met grootheden als Charlotte Gainsbourgh, Roger McQuinn en Willie Nelson. Sufjan Stevens bewerkt ‘Ring Them Bells’ tot een miniopera. En Bob Forrest duikt ook weer eens op. Bijna niemand stelt eigenlijk teleur. Als Hij niet ooit aan een oneindige wereldtournee was begonnen, zou Bob Dylan nu rustig een plekje onder de zoden kunnen opzoeken, met dit overweldigende eerbetoon in zijn achterzak.

Richard Stooksbury

2007 is het jaar van de rauwe, doorleefde en authentieke countrymuziek. De briljante cd Not Forgotten van beroepszwerver Malcolm Holcombe komt ongetwijfeld in mijn top 10 van dit jaar. (Volgend jaar kan je Holcombe zien op Blue Highways, kortom, iets om naar uit te kijken.) Van zijn drinkmaatje Richard Stooksbury is onlangs ook een schitterend luisteralbum verschenen: South. Dit album staat terecht in de hitparade van mijn favoriete muzieksite en laat horen dat countrymuziek nog springlevend is.

Lou Vargo

Daar heb je er weer eentje: zo’n uit de kluiten gewassen plattelandsjongen, die op een goede dag besloot om wat liedjes te schrijven en zijn ouderlijke boerderij te verlaten. En wat zijn die nummers op zijn miniplaat American Disaster eenvoudig en sober. Resultaat is dat je enorme zin krijgt om zelf een akoestische gitaar te pakken en alle ellende van je af te zingen. Vijf nummers telt de cd. En dat is eigenlijk precies goed. Lou Vargo is nou niet bepaald de origineelste singer-songwriter die ik ken. Daarnaast zingt hij over Jezus en is hij niet vies van clichés, die mannen als Steve Earle, John Mellencamp en John Prine allang voorkauwden. Neemt allemaal niet weg dat er een zekere aantrekkingskracht schuilt in de vertrouwde countrymuziek van deze meneer. Ik kijk nu al it naar een volwaardige plaat van Lou Vargo.