Fame

Boxenavond bij Fame. Al ruim een uur voor de speciale openingstijd van 20.00 uur wacht men in de regen, om precies op tijd toe te happen. Dat wachten blijkt geen overbodige luxe: sommige boxen zijn al binnen 10 minuten uitverkocht, zoals The Definitive Otis Redding, die ook ik op mijn lijstje heb staan. Helaas blijk ik net te laat voor Otis en Simon & Garfunkel. Wel pak ik 7-delige boxset van Roy Orbison uit het rek met enkele normaliter peperdure Bear Family-boxen. Zeker twee jaloerse mannen blijven me de rest van de avond achtervolgen, maar voor 55 euro haal ik zo’n prachtexemplaar niet uit mijn boodschapjemandje. Even getwijfeld over een soortgelijke box met Chet Atkins, maar na een paar minuten verdwijnt de box al in een ander mandje. Ik houd het ver netjes: een grote box met alles Split Enz, twee redelijk bescheiden boxen van Sam Cooke en Miles Davis (The Jack Johnson Sessions), een vrij nieuwe box met New Orleans-muziek en natuurlijk alle albums die Johnny Cash voor Sun uitbracht in een kartonnen omhulsel. Ik kan me herinneren dat ik wel eens met meer de deur ben uitgelopen, maar ik ben nu eenmaal iets selectiever geworden.

Internetkoopjes

Wat is er nou leuker dan het Internet afstruinen, op zoek naar (goedkope) cd’s die je nog niet hebt? De lage dollarkoers en sites zoals NLstore en (de Amerikaanse) CD WOW!, die geen verzenkosten rekenen, helpen een handje. Ik speur toch het liefst naar boxsets met oude muziek en heruitgaven van vergeten singer-songwriters, zoals J.D. Souther. Gisteren was ik toevallig in een aantal Belgische platenzaken en merkte ik dat eigenlijk alleen nog maar via Internet vind wat ik zoek en wil hebben. Op Platenbeurzen heb ik ook niets meer te zoeken. Een overzicht wat ik de laatste tijd zoal bestelde, staat hieronder.

Border Town: The Very Best of J.D. Souther (2007)
Hoewel J.D. Souther misschien wel de belangrijkste singer-songwriter uit het Californië van de jaren zeventig is en hij songs voor The Eagles deponeert, zijn de soloalbums van J.D. Souther zelden een succes geweest. De nieuwe verzamelaar geeft een mooi overzicht van deze getalenteerde, maar verder vrijwel onzichtbare liedjesman.

Fonotone Records: 1956-1969 (2005)
Vijf cd’s stampvol met obscure bluegrass van het gelijknamige platenlabel uit de kelder in Frederick (Maryland). De verpakking alleen is de moeite waard: een soort van sigarendoosje, waarin ook nog eens een flessenopener, boekje en wat ansichtkaarten zitten. Van de muziek is lang niet alles even interessant en sommige tracks zijn inwisselbaar, maar zeker de 40 euro waard die ik voor dit doosje neerlegde.

Goodbye, Babylon (2003)
Deze box had ik al veel te lang op mijn verlanglijstje staan. Dat de box van Dust to Digital zo duur is, kan ik wel begrijpen; de cd’s zitten in een uitschuifbare houten doos. De laatste cd bevat louter preken van godvrezende dominees uit het oude Amerika. De andere vijf cd’s bevatten voornamelijk gospelmuziek. Af en toe komt er ook wat spirituele en krakende countrymuziek van bijvoorbeeld de Louvin Brothers of Hank Williams langs. Maar het gaat natuurlijk natuurlijk vooral om die bezeten negerkoortjes uit vergeten tijden. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik bijna vijf jaar zonder deze box heb geleefd!

Pride (2007)
Soms bestel ik nog wel eens wat nieuwe muziek en vaak zijn dat van die baardige en Will Oldham-achtige sombermannen, zoals Matthew Houck, alias Phosphorescent. Alleen al de hoes lijkt wel erg op het debuut van Palace Brothers. Maar daarentegen zijn de trage arrangementen van Phosphorescent wel rijker gevuld.

Mania 30

Sinds vandaag is de eindejaarslijst van winkelketen Plato online te bewonderen. De lijst is samengesteld door winkelpersoneel uit het hele land en schrijvers van de Mania, zoals ondergetekende.

Platenzaak

Donderdagavond is een heel rare avond, die begint met een grieperige zanger van de band Beirut en eindigt om half vier ’s ochtends, in het enige café dat nog op die onchristelijke tijd open is. Tussendoor, in poptempel Paradiso, zie ik nog een extreem kort, maar betoverend optreden van onwaarschijnlijke gitaarvirtuoos Will Johnson en raak ik in vervoering van de stem van mijn vriend Tony Dekker van de Canadese Great Lake Swimmers. Veel later, in het rokerigste café van Rotterdam, waar de nuttelozen van de nacht zich verzamelen, kom ik iemand tegen die in mijn favoriete (en de plaatselijke) platenzaak werkt. Hij maakt een grapje, dat het slecht gaat met de zaken. Ik ben namelijk al ontiegelijk lang niet meer in zijn platenwinkel geweest en bestel bijna alleen nog maar mijn cd’s via Internet, veel goedkoper en veel handiger. Maar die platenwinkel is me toch wel heel erg dierbaar. Ik moet meteen denken aan de eerste cd die ik daar jaren geleden kocht: Document van R.E.M.. Bovendien heb ik er levensbelangrijke aankopen gedaan, zoals The Complete Hank Williams en die ene uitputtende box van The Velvet Underground, en dat allemaal van mijn zuurverdiende zakgeld. Misschien dat ik dit weekeinde nog even een vertrouwd rondje maakt langs de platenzaken van Rotterdam en zomaar wat cd’s koop, al is het alleen maar uit een zeker gevoel van pure nostalgie. Of is het wellicht een schuldgevoel? Het is toch wel heel erg als de verkopers van de platenzaak je gaan missen.